Voeg deze pagina toe aan je favorieten
Like en deel al onze reisverhalen met vele foto's met je vrienden op Facebook.
De Galapagos-eilanden liggen in de Stille Oceaan, ongeveer 1.000 km ten westen van Ecuador. Deze afgelegen archipel van vulkanische eilanden op de evenaar is beroemd om zijn unieke fauna en flora, waaronder reuzenschildpadden, zeeleguanen, pinguïns, fregatvogels, blauwvoetgenten, albatrossen, Darwinvinken, zeeleeuwen, pelsrobben, hamerhaaien en manta's. Bezoekers kunnen eilandhoppen, duiken en snorkelen om het bijzondere zeeleven en de ongerepte natuur in de Stille Oceaan te ontdekken.
De Galapagos eilanden zijn:
Isabela – Het grootste eiland; gevormd door zes vulkanen. Rijk aan wilde reuzenschildpadden, pinguïns en lavalandschappen.
Santa Cruz – Het toeristische hart; thuisbasis van Puerto Ayora en het Charles Darwin Research Station.
San Cristóbal – Politiek centrum van de archipel; veel zeeleeuwen, mooie stranden en het eiland waar Darwin voor het eerst aan land ging.
Fernandina – Het jongste en meest actieve vulkanische eiland; vrijwel onaangetast, met veel zeeleguanen.
Santiago – Bekend om zwarte lavavelden, zeeschildpadden en kustgebieden met pelsrobben.
Floreana – Historisch eiland met verhalen over piraten en kolonisten; flamingo's, groene stranden en duikspot Devil"s Crown.
Santa Fe – Klein eiland met unieke landleguanen en prachtige baai met turquoise water.
Española – Het oudste eiland; broedplaats van de waved albatross en thuis van felgekleurde zeeleguanen.
Genovesa (Tower Island) – Vogeleiland met fregatvogels, zwaluwstaartmeeuwen en roodpootgenten.
North Seymour – Bekend om baltsende fregatvogels, blauwvoetgenten en zeeleeuwen.
Bartolomé – Iconisch vanwege de Pinnacle Rock; geweldig uitzichtpunt en goede snorkellocatie.
Rabida – Rood vulkanisch zand en een zoutwaterlagune met flamingo's.
Baltra – Klein eiland met het belangrijkste vliegveld voor toeristen.
Daphne Major – Wetenschappelijk beroemd door onderzoek naar Darwinvinken (Grant & Grant).
Daphne Minor – Klein, onbewoond eiland vlakbij Daphne Major, ook voor vogelstudies.
Wolf – Afgelegen eiland, beroemd voor duiken met hamerhaaien en groot zeeleven.
Darwin – Buureiland van Wolf; topduiklocaties en walvishaaien.
Pinzón – Midden in de archipel, onbewoond en beschermd, met unieke flora en fauna.
De eilanden die werden bezocht tijdens eilandhoppen met de liveaboard Galaxy Orion en het duiken met Galaxy Diver II zijn: San Cristóbal, Los Lobos, Española, Floreana, Santa Cruz, Baltra, Darwin, Wolf, Santiago, Isabela en Fernandina.
Het heeft werkelijk maar een haar gescheeld of dit reisavontuur was al geëindigd voor het goed en wel begonnen was. Afgelopen vrijdag ben ik immers gevallen en de pijn in mijn lies bleef hardnekkig aanhouden. Zaterdagochtend besloten we daarom, voor alle zekerheid, naar spoed te gaan voor een echo. Het verdict: geen scheur, wel een verrekking en mogelijk een kleine liesbreuk. De dokter gaf uiteindelijk groen licht om te vertrekken, op één duidelijke voorwaarde: het rustig aan doen. Euh… we zullen proberen om daar rekening mee te houden!
Gepakt en gezakt met de nodige ontstekingsremmers, pijnstillers en twee krukken beginnen we aan ons avontuur. Rond 7u00 komen we aan op Schiphol. Dankzij de rolstoelassistentie zoeven we langs alle wachtrijen. Elk nadeel heb ze voordeel! Iets na 10u00 kiezen we het luchtruim voor een vlucht van bijna twaalf uur. Ieder normaal mens gruwelt bij de gedachte dat hij een halve dag op een stoel moet stil zitten, maar deze keer vinden we het minder erg en omarmen we deze gedwongen rustpauze. Ideaal om alle spanningen van de afgelopen twee dagen van ons af te laten glijden en om, tussen twee films door, regelmatig weg te dommelen.
Rond 16.00 lokale tijd landen we in Quito, de hoofdstad van Ecuador. De beloofde chauffeur van Wyndham Quito Airport hotel is aan de uitgang van de luchthaven nergens te bespeuren, dus zit er niets anders op dan een taxi te nemen. Gelukkig vragen ze geen woekerprijzen en betalen we slecht US$3 voor de rit. Nu ja, het is dan ook een zeer korte rit want na vijf minuten rijden, staan we al op onze bestemming.
De kamer in het Wyndham Quito Airport Hotel is heerlijk ruim en uitgerust met alle comfort die een vermoeide reiziger zich kan wensen. De bedden verdienen een speciale vermelding: zalig zacht en van topkwaliteit. We spelen even met het idee om nog iets te gaan drinken in de bar, maar de jetlag en vermoeidheid slaan genadeloos toe. Een snelle blik vol verstandhouding volstaat: dit bed roept. En daar geven we maar al te graag gehoor aan.
Maandag 8 decemberWanneer de wekker om 6u00 afgaat, zijn we behoorlijk bijgeslapen en voelt het opstaan niet eens zo pijnlijk aan. Na een verfrissende douche schuiven we aan bij het ontbijtbuffet en dat stelt absoluut niet teleur: een ruime keuze aan internationale en lokale gerechten. Vooral het verse fruit valt zeer in de smaak.
Om 8u00 stipt brengt het hotelbusje ons terug naar de luchthaven van Quito. Daar begint het echte avontuur pas: de administratieve mallemolen die je moet doorstaan om toegelaten te worden tot het heiligdom der Galapagoseilanden. Stap één: de aanvraag van de TCT-kaart (Transit Control Tourist Card - US$20 per persoon). Er staat gelukkig weinig volk, dus de eerste horde wordt vlotjes genomen.
De passage bij de ABG Counter (Agency for Regulation and Control of Biosafety and Quarantine for the Galapagos) verloopt helaas minder vlekkeloos. Het is eigenlijk de bedoeling dat je op voorhand via de website verklaart dat je geen schadelijke stoffen of organismen meebrengt die bedreigend kunnen zijn voor de lokale fauna en flora. Prima idee... ware het niet dat de website blijkbaar uitsluitend in het Spaans bestaat. Aangezien we niet helemaal zeker waren wat we precies moesten invullen en verklaren, besloten we gisteren om alles ter plaatse op de luchthaven te regelen, waar ze ons ongetwijfeld zouden kunnen helpen met een vertaling naar het Engels.
GROTE vergissing want er staat een lange rij passagiers aan te schuiven die allemaal hetzelfde idee hadden. Tot overmaat van ramp moet de aangifte nog steeds elektronisch gebeuren en blijft de enige voertaal Spaans. We proberen hulp te vragen aan de dame die toezicht houdt bij de ingang, maar zij spreekt nauwelijks Engels en is allesbehalve behulpzaam. In plaats van ons een handje te helpen, negeert ze ons compleet en focust ze zich op passagiers die wel netjes vooraf alles hebben ingevuld en een geldige QR-code kunnen voorleggen. We belanden in een patstelling en besluiten dan maar de rij letterlijk te blokkeren, zodat ze wel moet reageren. We hebben al heel wat landen bezocht en zijn wat gewend, maar deze dame – laat ons haar maar eerlijk 'the bitch' noemen – spant werkelijk de kroon.
En dan zijn we er nog niet want ook het online inchecken was gisteren mislukt. Gelukkig krijgen we bij LATAM Airlines wel een glimlach en vriendelijke hulp bij de incheckbalie. Bij het afgeven van één van de koffers blijkt echter dat de paarse controlesticker van de ABG Counter spoorloos verdwenen is. We lopen ons hele traject nog eens af, maar nergens een sticker te bespeuren. Er zit niets anders op dan opnieuw naar de ABG Counter te gaan voor een herkeuring van onze koffer. Diepe zucht. Wat een miserie! Gelukkig is de rij nu een stuk korter, laten we gewoon de vorige QR-code zien en krijgen we van – jawel - 'the bitch' zonder veel woorden een nieuwe sticker.
Onze lijdensweg is nog niet ten einde want aan de gate merken we dat op één van de TCT Cards een verkeerde voornaam is gebruikt. Opnieuw naar de balie van LATAM dus. Na tussenkomst van een verantwoordelijke wordt ook deze fout gelukkig snel rechtgezet. Wat een gedoe en administratieve rompslomp om op de Galapagos eilanden te geraken!
Na een kleine vertraging stijgen we rond 11u45 op. Een half uur later maken we een korte tussenlanding in Guayaquil om extra passagiers op te pikken. Rond 15u00 lokale tijd – op de Galapagos is het een uur vroeger dan op het vasteland – zetten we eindelijk voet aan grond op het zonnige San Cristóbal. Ook hier moeten we de geldbuidel bovenhalen en dokken we US$200 per persoon neer om de Galapagoseilanden binnen te mogen. Auwch, dat is ineens een flinke hap uit het reisbudget!
Bij de bagageband gaat het er ook al bijzonder aan toe. Alle koffers worden eerst door het luchthavenpersoneel van de band gehaald en netjes in een afgebakende zone geplaatst. Vervolgens verschijnt er een vrolijke drugshond die enthousiast langs alle koffers huppelt om te checken of niemand verboden middelen binnensmokkelt. Gelukkig slaat hij nergens alarm. Zodra het groene licht wordt gegeven, spurt iedereen tegelijkertijd naar zijn koffers en naar de uitgang om zo snel mogelijk een taxi te bemachtigen. Wat een schouwspel! Wij laten de storm eerst voorbijtrekken en nemen daarna rustig een taxi (US$2 per persoon) naar hotel La Zayapa, dat centraal gelegen is aan de waterkant van San Cristóbal. Een perfecte uitvalsbasis om het stadje al wandelend te verkennen.
Op Tripadvisor hadden we vooraf enkele horrorverhalen gelezen over La Zayapa in San Cristóbal, maar daar merken we gelukkig niets van. Integendeel: we worden vriendelijk onthaald met een brede glimlach. Omdat het hotel niet volzet is, krijgen we de optie om te upgraden naar een ruimere Ocean View Room. De gevraagde US$168 voor twee nachten vinden we echter wat te gortig. Geen probleem, de dame van de receptie neemt ons mee naar de geboekte kamer, wacht onze reactie af en stelt dan voor om toch even naar de upgrade kamer te gaan kijken. Sublieme tactiek, die uiteraard werkt! We zijn meteen verkocht en laten weten dat we bereid zijn om US$100 te betalen voor de upgrade. Ze gaat direct akkoord, maar wel op voorwaarde dat we cash betalen. Dat het geld waarschijnlijk niet helemaal officieel wordt geregistreerd, nemen we er met plezier bij. In ruil krijgen we een prachtig uitzicht op de glinsterende blauwe oceaan.
De ruime Ocean View kamer met twee tweepersoonsbedden is eerder basic ingericht, maar meer hebben we hier eigenlijk niet nodig. De badkamer had wel wat ruimer mogen zijn, maar ook dat is geen onoverkomelijk probleem.
Nadat we ons in de kamer hebben geïnstalleerd, maken we nog een kleine wandeling langs het water. Net zoals in 2023 liggen de strandjes en rotsblokken in San Cristóbal bezaaid met vele luierende zeeleeuwen die aan het genieten zijn van de heerlijke namiddagzon. De jonge pups zijn duidelijk actiever en ravotten vrolijk in het ondiepe water. Onweerstaanbaar schattig!
We drinken even verder nog een margarita op het terras van het Golden Bay hotel, waar we tijdens onze vorige Galapagos reis verbleven. De kamerprijzen zijn echter zo hard gestegen dat het deze keer niet meer in ons budget paste en we voor een betaalbaarder alternatief hebben gekozen.
Aan het einde van het wandelpad belanden we bij openluchtrestaurant The Pier, een gezellige plek met mooi zicht op het water. We gaan meteen 'all the way' en bestellen een grote langoustine voor slechts US$35. Overheerlijk, al vergt het de nodige acrobatie om het vlees netjes uit de schaal te krijgen. Het bijhorende gepruts nemen we er graag bij. De megagrote café frappé die hier op het menu staat, is trouwens ook een absolute aanrader.
Dinsdag 9 decemberVandaag mogen we in San Cristóbal eindelijk een keertje uitslapen, maar door de jetlag worden we vanzelf voor dag en dauw wakker. Nog even soezen, maar om zeven uur is het echt genoeg geweest en tijd om op te staan. Buiten oogt de ochtend wat grijs en bewolkt, niet helemaal het tropische plaatje dat we in gedachten hadden.
La Zayapa Hotel heeft geen ontbijtbuffet maar geeft wel een verzorgd continental breakfast met yoghurt, granola, vers fruit, toast, roerei, kaas en een stukje bacon. Meer moet dat niet zijn! Terwijl we ontbijten, worden de wolken helaas alleen maar dikker en begint het te regenen. Even balen... tot we in de verte al lichtere plekken in de lucht zien.
Omdat we vandaag bewust niets gepland hebben, trekken we op ons gemakje richting de waterkant voor een lange wandeling. Aan de ene kant van de straat lonken restaurantjes, cafés en winkeltjes — ideaal om iets te drinken, wat te eten en onze collectie duik-T-shirts verder uit te breiden. Aan de andere kant wacht een waar natuurtheater. Onze camera's maken overuren terwijl we zeeleeuwen, krabben, zeeleguanen en allerlei vogels spotten. Een mooie combinatie, waar we onze dag ruim mee kunnen vullen. Vooral de kleine zeeleeuwenpups stelen onze harten; we kunnen er geen genoeg van krijgen.
Rond de middag steekt dat bekende 'hongerke' de kop op. We strijken neer op het terras van restaurant Nativo, helemaal aan de rand van het toeristische centrum in San Cristóbal. De vele locals aan de tafels verraden al snel dat we hier goed zitten. En inderdaad: de ceviche laat even op zich wachten, maar is elke minuut waard. Supervers, heerlijk van smaak en aan een eerlijke prijs. Absoluut een aanrader!
Na de lunch zetten we onze wandeling verder en blijven we ons vergapen aan de vele zeeleeuwen en hun schattige pups. Uren kunnen we hier naar kijken. De zeeleeuwen zijn ook absoluut niet schuw want ze liggen midden op het wandelpad te zonnebaden, blokkeren zonder schaamte de rijbaan en nemen zelfs de zitbanken in beslag voor hun middagdutje.
's Avonds trekken we opnieuw naar The Pier voor een lekker diner. Deze keer kiezen we voor een rijkgevulde risotto met zeevruchten. Alweer een voltreffer! Voldaan en met een glimlach sluiten we deze heerlijke, ontspannen dag in San Cristóbal af.
Woensdag 10 decemberWe worden wakker onder een stralend zonnetje. De grijze wolken van gisteren zijn helemaal verdwenen en alles wijst erop dat dit een prachtige, warme dag zal worden. Na het ontbijt rommelen we onze bagage bij elkaar, maar niet zonder eerst nog een laatste wandeling langs het water te maken. We willen nog één keer volop genieten van de zeeleeuwen en hun schattige pups.
Om 12u30 reppen we ons naar de nabijgelegen Tiburón Martillo pier, waar we worden opgewacht door een vertegenwoordiger van de Galaxy Orion. Dit kleinere cruiseschip wordt de komende vier dagen onze thuisbasis terwijl we de eilanden Española en Floreana verkennen — twee Galapagoseilanden die we twee jaar geleden niet hebben bezocht.
Aan boord krijgen we de kajuit op het hoofddek toegewezen. Jackpot! Het blijkt de grootste kamer van het schip te zijn, met twee eenpersoonsbedden, een ruime kleerkast en een compacte maar praktische badkamer. De andere kajuiten zijn duidelijk kleiner, dus we voelen ons meteen een beetje extra verwend. De Galaxy Orion beschikt jammer genoeg niet over een zonnedek, maar heeft wel een klein overdekt salonnetje op het bovenste achterdek.
De meeste medepassagiers zijn al enkele dagen aan boord en heten ons, samen met de volledige crew, hartelijk welkom. In totaal zijn we met slechts twaalf gasten: twee Amerikanen, twee Australiërs, vier Zwitsers, twee Duitsers en wij. Een klein, internationaal gezelschap — ideaal voor een ontspannen cruise.
Vlak voor de lunch geeft gids Jorge ons een korte briefing over het leven aan boord en de veiligheidsprocedures. Wat te doen bij het noodsignaal... al hopen we natuurlijk dat die uitleg puur theoretisch blijft. Daarna schuiven we aan voor onze eerste lunch: een fris slaatje, gevolgd door een klein keuzebuffet en afgesloten met een lekker dessertje. Meer moet dat niet zijn!
Na de lunch is het plots alle hens aan dek. We moeten snel al ons materiaal uit de koffers halen, want om 13u30 staat onze eerste activiteit al gepland: snorkelen bij Lobos Island, een klein eilandje vlak voor San Cristóbal. Wanneer we het water in springen, schrikken we toch even want het is behoorlijk fris. Gelukkig hebben we onze 7 mm duikpakken aan. Tijdens de snorkeltocht zien we grote scholen doktersvissen en verschillende zeeleeuwen. De meeste zwemmen ongeïnteresseerd voorbij, maar één vrouwtje is duidelijk speels en nieuwsgierig. Ze blijft rond ons cirkelen en zwemt telkens recht op ons af, om op het laatste moment onder ons door te schieten. Fantastisch!
Na het snorkelen staat er nog korte wandeling op Lobos Island op het programma. 'Kort' is echter relatief: het pad is nog geen kilometer lang, maar loopt volledig over grote, onregelmatige stenen en rotsblokken. Elke stap vraagt concentratie. We zijn dan ook ontzettend blij dat we de tip van Jorge hebben opgevolgd en wandelstokken hebben meegenomen. Die zijn onontbeerlijk om veilig over dit hindernissenparcours te geraken!
Om 19u00 verzamelen we in het centrale salon voor de briefing van de volgende dag. Daarna mogen we opnieuw aanschuiven voor een heerlijk diner. Veel tijd om na te tafelen is er echter niet, want vrijwel iedereen verdwijnt meteen naar zijn kajuit. Hola... dit begint verdacht veel op een echte duikcruise te lijken!
Na het diner wordt het anker gelicht en zetten we koers richting Española. De zee laat zich van haar woelige kant zien. Gelukkig hebben we op tijd onze pilletjes tegen zeeziekte ingenomen, al blijkt slapen toch geen evidentie. Pas iets na middernacht bereiken we onze bestemming en horen we eindelijk het anker vallen. Met dat geruststellende geluid dommelen we uiteindelijk toch in, klaar voor een nieuwe dag vol avontuur.
Donderdag 11 decemberNa een korte en allesbehalve fantastische nachtrust schuiven we om 7u30 onze beentjes onder tafel voor het ontbijt. Geen overdonderend buffet, maar meer hebben we eigenlijk ook niet nodig om de dag goed te starten. Een uurtje later dobberen we met de dinghy richting Española Island, waar een wandeling van 1,7 km op Punta Suarez op ons wacht. 'Wandeling' klinkt eigenlijk te luchtig, want al snel blijkt dat het opnieuw een pittig parcours wordt over grote, ongelijkmatige stenen. Ogen op de grond, voeten goed geplaatst en wandelstok in de aanslag. Dit is toch minder ons ding.
Maar het is toch de inspanning waard. Dit is namelijk één van de weinige plekken op de Galapagos eilanden waar grote zeeleguanen pronken in felrode en groene tinten. Onwaarschijnlijk mooi, bijna alsof ze speciaal voor ons zijn uitgedost. Overal om ons heen liggen kolonies zeeleeuwen met moeders die hun pups zogen en jonge zeeleeuwtjes die elkaar achternazitten in ondiepe poeltjes. In het zand huppelen spotvogels heen en weer en tussen de stenen glibbert plots een kleine slang voorbij — Galapagos op zijn best.
Op een rotspunt poseert een trotse Galapagos-havik, statig en onbewogen. Maar het hoogtepunt van Española? Dat blijft toch de albatros, één van de grootste vogels ter wereld. We zijn aan het einde van het seizoen, maar gelukkig zijn er nog genoeg exemplaren achtergebleven om ze zowel op de grond als in volle vlucht te bewonderen. Prachtige dieren, al hadden we ze aanvankelijk wel iets groter ingebeeld.
We nemen even een rustpauze aan een klif met een adembenemend uitzicht over de zee. De thermiek is hier ideaal en jonge albatrossen oefenen hun vliegkunsten door zich letterlijk van de rotsen te laten vallen, op zoek naar de juiste luchtlaag om elegant weg te zweven. Fascinerend om te zien.
Net voor het einde van de wandeling kruisen ook nog enkele Nazca boobies ons pad: eentje broedt geduldig op een ei, een andere waakt trots over een kuikentje. Rond 11u15 zit de wandeling erop en dat is eerlijk gezegd geen moment te vroeg. Ondanks de korte afstand kruipt zo'n constant rotsparcours behoorlijk in de benen.
Terug aan boord van de Galaxy Orion is het tijd om even te ontspannen en te lunchen. Het namiddagprogramma is meer op ons lijf geschreven want we gaan snorkelen in Gardner Bay. Met een watertemperatuur van amper 19 à 20°C is het even tanden op elkaar wanneer we het water in glijden, maar dat ongemak is snel vergeten.
Onder water ontvouwt zich een kleurrijke wereld: grote zeeschildpadden, damselvissen, vlindervissen, papegaaivissen, tandbaarzen, doktersvissen, snappers, een nieuwsgierige octopus en enkele speelse zeeleeuwen die ons van dichtbij komen inspecteren.
De dag wordt afgesloten met een strandwandeling aan Gardner Bay, maar die laten we deze keer aan ons voorbijgaan. We kiezen bewust voor een relaxmomentje aan boord. De boog kan nu eenmaal niet altijd gespannen staan.
Om 19u00 verzamelen we voor de briefing van morgen, gevolgd door een heerlijk diner. Een uurtje later starten de motoren en zetten we koers richting Floreana Island. De zee is opnieuw onstuimig en de deining schudt ons stevig heen en weer in ons bed. Pas rond 2u00 s nachts, wanneer we onze eindbestemming bereiken, keert de rust enigszins terug en kunnen we eindelijk weer de slaap vatten.
Vrijdag 12 decemberNa het ontbijt stappen we opnieuw in de dinghy voor een boottochtje langs 'The Loberia'. Het wolkendek hangt vandaag laag en het voelt merkbaar frisser aan, maar zonnecrème blijft een must. Hier op de evenaar boort de UV-straling zich zonder moeite door zelfs de dikste wolken heen.
Tijdens de vaart kijken we onze ogen uit: meerdere grote zeeschildpadden glijden traag door het water, we spotten enkele zeeleeuwen, een pijlstaartrog en zelfs verschillende baby witpuntrifhaaien. Op de terugweg naar de Galaxy Orion volgt een onverwacht hoogtepunt: vier dolfijnen voegen zich bij onze dinghy en glijden speels een eindje met ons mee. Een zeldzame en magische bonus, want dolfijnen laten zich in deze streek niet vaak zien.
Terug aan boord is er geen tijd te verliezen. Snel omkleden en klaarstaan, want het volgende snorkelmoment wacht al. De dinghy zet ons af op het strand, vanwaar we eerst nog een korte wandeling maken naar de beroemde Post Office Barrel. Dit bijzondere postsysteem werd ooit door piraten bedacht om berichten achter te laten voor elkaar. Brieven werden in een houten ton gestopt en later door andere zeelui opgepikt.
Vandaag zijn de piraten verdwenen, maar de traditie leeft voort bij toeristen. Iedereen stopt een kaartje in de ton en neemt er één (of meerdere) mee om thuis te posten. Er zitten helaas geen Belgische adressen tussen, dus nemen we een Duits, Italiaans en Frans kaartje mee. Het voelt een beetje als een loterij: sommige kaartjes bereiken hun bestemming, andere blijven voor eeuwig op Floreana achter. Leuk initiatief dat trouwens perfect werkt, want op 20 januari en op 2 februari 2026 steken onze eigen kaartjes in de bus. Met dank aan enkele vriendelijke Duitse en Amerikaanse reizigers.
Vervolgens duiken we vanaf het strand het water in. Dat vergt enige voorzichtigheid, want onder het zand liggen zeker drie grote pijlstaartroggen verborgen — daar wil je absoluut niet op stappen. De ondergrond is zanderig met hier en daar wat rotsblokken. Het visleven is eerder bescheiden, maar we spotten wel vijf grote zeeschildpadden. Zeeleeuwen laten zich deze keer helaas niet zien. Ook het water is opnieuw aan de frisse kant.
Na de lunch vaart de Galaxy Orion verder richting Champion Islet voor een tweede snorkelbeurt. En die stelt niet teleur: naast meerdere grote zeeschildpadden verschijnen er deze keer ook zeeleeuwen in beeld. Dat blijft voor ons telkens opnieuw een klein feestje. De laatste activiteit van de dag is een korte wandeling op Punta Cormorant. Gelukkig geen balanceren meer over onregelmatige en puntige stenen, maar een aangename gravelweg met af en toe een steiler stukje. We houden eerst halt bij een uitgestrekt brakwatermeer. Op dit uitgestrekte meer staat welgeteld één flamingo en het dier staat zo ver weg dat we onze telelens moeten boven halen om hem goed te kunnen zien. Maar goed; eentje is altijd beter dan geen.
We wandelen verder naar een strand waar zeeschildpadden hun eieren komen leggen. In de branding liggen enkele aanstaande moeders te wachten, maar ze komen pas 's nachts aan land om hun eitjes te begraven. Jammer dat we dat niet kunnen zien, maar de natuur volgt uiteraard altijd haar eigen ritme.
Terug aan boord begint het besef te groeien dat het einde van deze cruise nadert. Koffers worden alvast ingepakt, want morgenvroeg om 7u00 moet alles klaarstaan om het schip te verlaten.
Om 19u00 heffen we het glas tijdens een afscheidsdrink met de volledige crew en genieten we voor de laatste keer van een heerlijk diner aan boord van de Galaxy Orion. Net zoals de voorgaande dagen worden de motoren rond 20u00 gestart en beginnen we alweer aan een hobbelig parcours richting Santa Cruz. Omstreeks 2u00 's nachts horen we eindelijk het anker vallen, maar deze keer blijft het schip helaas eindeloos heen en weer gaan met de deining. Slapen lukt moeilijk en op sommige momenten rollen we letterlijk uit ons bed — een woelige, maar memorabele afsluiter van een onvergetelijke reis.
Zaterdag 13 decemberAuwch, vandaag is het extra pijnlijk vroeg opstaan want om 6u00 worden we al aan het ontbijt verwacht. Met kleine oogjes komen we de eetruimte binnen, maar we zijn duidelijk niet de enigen die een slechte nachtrust hebben gehad.
Na het ontbijt verdwijnt de laatste duikuitrusting in de koffer en breekt het moment aan om afscheid te nemen van de Galaxy Orion en haar fantastische crew. Met de dinghy varen we richting de pier van Puerto Ayora, de grootste stad van de Galapagos archipel en gelegen in het zuiden van Santa Cruz. Daar wacht een klein busje dat ons enkele minuten later afzet bij het Charles Darwin Station.
In deze bijzondere onderzoeksinstelling krijgen babyschildpadden een veilige start in het leven. Ze worden er verzorgd tot ze sterk genoeg zijn om opnieuw uitgezet te worden in het wild. Elk dier krijgt een eigen stamnummer, zodat onderzoekers hun verdere levensloop kunnen blijven volgen. Op deze plek kunnen we ook een aantal oude zadelschildpadden bewonderen. En we hebben geluk want de oude rakkers zijn deze ochtend verrassend actief.
Na dit leerrijke bezoek nemen we afscheid van onze sympathieke medepassagiers en nemen we een taxi naar Hotel Fiesta, onze thuisbasis voor de komende vier dagen — dagen die volledig in het teken zullen staan van rust en recuperatie. Tot onze grote opluchting is de kamer al beschikbaar en kunnen we meteen inchecken. De kamer en badkamer zijn eenvoudig, maar dat stoort ons niet. Belangrijker is dat Hotel Fiesta één van de weinige hotels in Puerto Ayora is met een mooi zwembad en comfortabele ligstoelen. Precies wat we nodig hebben na de voorbije intensieve dagen.
Rond de middag trekken we het stadje in voor een lekkere lunch, een heerlijke frappuccino en een ontspannen wandeling langs de winkeltjes. Veel is er niet veranderd sinds 2023, al is het duidelijk drukker geworden. Opvallend afwezig zijn de zeeleeuwen die toen nog schaamteloos de publieke bankjes claimden. Zelfs het vismarktje oogt vandaag levenloos. Jammer, want net die levendige chaos gaf Puerto Ayora voor ons altijd extra charme.
De vermoeidheid en slaaptekort van de voorbije dagen begint nu echt door te wegen. We kruipen na het avondeten dan ook vroeg onder de wol.
Zondag 14 decemberZalig, we hebben negen uur ononderbroken kunnen slapen en staan als herboren op. Geen activiteiten gepland vandaag, dus we nemen de tijd voor een rustig ontbijtje. Het buffet is niet gigantisch, maar meer dan voldoende om onze buikjes rond te eten. Vervolgens nestelen we ons met een boekje op een ligzetel aan het zwembad en brengen de dag al luierend door. De boog kan niet altijd gespannen staan. Gelukkig hangt er wat sluierbewolking want de zon kan hier ongenadig hard branden.
Sinds gisteravond heb ik last van huiduitslag en vandaag is het nog wat erger geworden. Voor de zekerheid loop ik even langs het Rode Kruis dat vlak bij het hotel gelegen is. Ik ben meteen aan de beurt en gelukkig spreekt de dokter vlot Engels. Het blijkt om een bacteriële infectie te gaan, die toch met antibiotica en een zinkoxide-zalfje moet bestreden worden. Wanneer ik wil betalen, blijkt dat de consultatie volledig gratis is. Wauw, muchas gracias!
Voor het avondeten besluiten we een andere buurt in Puerto Ayora op het eiland Santa Cruz uit te proberen en slaan een willekeurige straat in. Tot onze verbazing wemelt het hier van de restaurantjes. Het blijkt een buurt te zijn waar je aan zeer democratische prijzen langoustines, schorpioenvis en octopus kan eten. We laten ons verleiden door een enthousiaste verkoper en bestellen elk een langoustine voor samen slechts US$25. Spotgoedkoop en verser kan haast niet, want de beestjes leven nog op het moment dat we onze tafel kiezen.
Na het diner flaneren we nog even langs de souvenirwinkels vooraleer terug te keren naar Hotel Fiesta, waar we opnieuw vroeg in bed kruipen.
Maandag 15 december & Dinsdag 16 decemberOok dit zijn rustige dagen in Puerto Ayora op het eiland Santa Cruz waarbij alles kan en niets moet. We genieten van het zonnetje op de comfortabele ligbedden bij het zwembad, slurpen 's middags een heerlijke frappuccino en smullen van een klein hapje, speuren langs het water naar (zee)leguanen, pelikanen, krabben en zeeleeuwen, spelen een partijtje poolbiljart, snuisteren in de vele winkeltjes en ontdekken elke avond een nieuw restaurant om de lokale specialiteiten te proeven. Meer moet dat niet zijn!
Woensdag 17 decemberNa het ontbijt is het tijd om onze koffers definitief in te pakken en afscheid te nemen van het vasteland. Om 8u40 stappen we in de taxi die ons voor US$30 richting luchthaven brengt. Tijdens de rit door het groene, heuvelachtige landschap krijgen we nog een typisch Galapagos-moment cadeau: twee reuzenschildpadden wandelen onverstoord langs de weg, alsof ze alle tijd van de wereld hebben. Een mooi begin van de dag.
Na een dik half uur rijden bereiken we het Itabaca-kanaal, waar we met een klein bootje (US$1 à US$2) oversteken naar Baltra Island. Aan de overkant wacht de pendelbus (US$5) die ons rond 10u00 afzet aan de luchthaven. Dit is het centrale ontmoetingspunt waar wij – samen met de andere duikers – worden opgepikt door een vertegenwoordiger van de Galaxy Diver II.
Het wachten duurt iets langer dan gepland. Enkele medepassagiers hebben vluchtvertraging, waardoor we pas tegen 12u00 opnieuw kunnen vertrekken. Met de pendelbus rijden we opnieuw naar het Itabaca-kanaal, waar we overstappen op de dinghy en verder het kanaal opvaren. Enkele minuten later verschijnt onze nieuwe thuisbasis aan de horizon: de Galaxy Diver II, rustig dobberend en klaar om haar nieuwe gasten te verwelkomen.
We worden hartelijk onthaald door de crew met een verfrissend drankje en een koel doekje. Na een korte rondleiding en briefing over het reilen en zeilen aan boord worden de kajuiten toegewezen. Wij krijgen kajuit nummer 3, de master bedroom. Deze ligt helemaal vooraan op het hoofddek en is merkbaar ruimer dan de andere cabines. Vanuit het bed kijken we recht uit over de horizon. Prachtig!
De Galaxy Diver II is een comfortabele liveaboard, volledig afgestemd op intensieve duikreizen in de Galapagos archipel. Alle cabines beschikken over een eigen badkamer en goed werkende airco. Ook de gemeenschappelijke ruimtes en het zonnedek zijn praktisch ingericht om tussen de duiken door te ontspannen. Het ruime duikdek is efficiënt georganiseerd met persoonlijke opbergplaatsen en voldoende werkruimte. Voor camera- en fotomateriaal is er een aparte, droge plek voorzien, wat vooral voor onderwaterfotografen een groot pluspunt is.
Het eten aan boord van de Galaxy Diver II verdient zeker ook een speciale vermelding want die is van hoogstaande kwaliteit en wordt prachtig gepresenteerd. Het ontbijt bestaat uit een uitgebreid buffet met vers fruit. Tijdens de lunch krijgen we een driegangenmenu met een vast voorgerecht, keuzebuffet en een dessert. 's Avonds staan er meestal verse soep, een keuze tussen vlees of vis en opnieuw een dessert op het menu. Er is ook steeds een vegetarische optie mogelijk. Honger lijden is hier duidelijk niet aan de orde!
Er wordt aan boord ook bijzonder veel belang gehecht aan duikveiligheid. Alle procedures worden uitgebreid gebriefd en in de praktijk getest. Elke duiker moet beschikken over een essentiële nooduitrusting: een oppervlakte markeringsboei (OSB - SMB), een akoestische toeter en een Nautilus GPS-positie zender. Wie deze materialen niet zelf heeft, krijgt ze gratis ter beschikking. Voor elke duiker staan bovendien steeds twee duikflessen klaar en NITROX wordt sterk aanbevolen, zeker met het vooruitzicht van vier duiken per dag.
Tijdens een duidelijke demonstratie wordt het gebruik van alle noodmiddelen stap voor stap uitgelegd. Dat zorgt voor vertrouwen en een veilig gevoel. Ook de duikbriefings zijn helder, visueel en professioneel. En ondanks het feit dat de meeste bemanningsleden geen of slechts beperkt Engels spreken, is het meteen duidelijk dat ze perfect weten waar ze mee bezig zijn en het comfort en de veiligheid van de duikers altijd vooropstellen.
Na alle uitleg, een verdere kennismaking met onze medepassagiers en een heerlijke lunch is het eindelijk tijd om in actie te schieten en ons klaar te maken voor de eerste testduik. Zo'n checkdive is zelden spectaculair, maar is wel essentieel om materiaal, uitloding en camera's correct af te stellen. Dat is misschien wat minder spannend, maar absoluut noodzakelijk. Het water in de Galapagos is namelijk aanzienlijk zouter dan op veel andere duikbestemmingen en bovendien huren heel wat duikers hun uitrusting aan boord, waardoor extra controle nodig is.
De voorbereiding aan dek verloopt niet helemaal vlekkeloos. Duikpakken worden al aangetrokken terwijl loodgordels en flessen nog niet klaarstaan, wat zorgt voor zweterige momenten. Ook de verdeling in twee groepen – de manta's en de haaien – zorgt voor wat verwarring want iedereen staat toch op hetzelfde moment op het dek om zich klaar te maken. Met een gespreide aanpak in tijd had dit vlotter gekund, maar uiteindelijk geraakt iedereen zonder problemen en veilig in het water.
De locatie van deze checkdive bevindt zich ergens tussen San Cristóbal en Baltra, maar heeft geen officiële benaming. De zandbodem helt zacht af en hier en daar liggen kleine rotsformaties. Met een maximale diepte van 10 meter, groen water en zicht van amper 3 meter kunnen we niet spreken van een spectaculaire duik, maar dat is ook niet de bedoeling. Dit is een functionele duik: uitloding checken, materiaal testen en camera's afstellen. Nu al deze vakjes zijn afgevinkt, zijn we helemaal klaar voor het echte werk. Laat die spectaculaire Galapagos-duiken maar komen!
Donderdag 18 decemberDe wekker gaat om 5u45 onverbiddelijk vroeg aan boord van de Galaxy Diver II. Met halfgesloten ogen en een gezonde dosis enthousiasme schuifelen we richting salon, waar om 6u15 uur al de eerste duikbriefing van de dag op ons wacht. Gelukkig staat er koffie, thee en wat toast klaar — precies genoeg om wakker te worden, maar licht genoeg om zonder problemen het water in te gaan.
Omdat we in de namiddag nog een lange rit voor de boeg hebben naar Wolf Island, staan er vandaag slechts twee duiken op Punta Carrion op het programma.
Bij de eerste duik volgen we een steile wand van zo'n 60 graden, die op 30 meter diepte abrupt overgaat in een drop-off. Grote rotsblokken, begroeid met algen, vormen het decor terwijl we rustig met de lichte stroming meedrijven.
Onder water is er meteen veel te zien: kleurrijke zeesterren, klassieke rifvissen, verschillende naaktslakken en zelfs een opvallende zeeslak met schelp. Ook het grotere werk laat zich niet onbetuigd: murenen, mobula's, zeeschildpadden, een schorpioenvis en zelfs een Galapagoshaai passeren de revue.
Het zicht bedraagt zo'n 8 meter en het water is met 20°C fris, maar doenbaar. Dankzij de milde stroming en de dieptebeperking tot 30 meter is dit een perfecte duik om onze loodverdeling nog wat fijner af te stellen. Met nog 50 bar NITROX in de duikfles en een bijna lege jacket komen we tevreden weer boven.
De snorkelaar in ons gezelschap wordt tijdens de eerste duik beloond met drie schildpadden en een elegant voorbijglijdende mobula.
De tweede duik doen we iets verder langs dezelfde rotskust. Hier helt de bodem geleidelijk af en wisselen grote rotsblokken zich af met kleine zandvlakten. Tussen en op de rotsen krioelt het van het leven: naaktslakken, diverse rifvisssen, vlinder- en chirurgvissen, papegaaivissen, scholen geel gestreepte snappers en nieuwsgierige damsel fishes. Helaas zijn er geen roggen op de zandbodem te zien.
Door de grote hoeveelheid plankton is het zicht hier beperkt tot 6 meter. Toch kunnen we een mooie schildpad spotten en op amper drie meter afstand zwemt een indrukwekkende hamerhaai van zo'n 2,5 meter rustig voorbij. Een moment waarop iedereen even vergeet adem te halen.
Ook de snorkelaar ziet een grote haai passeren. De soort is niet helemaal duidelijk, maar alles wijst op een Galapagoshaai.
Na de tweede duik wordt het anker gelicht en zetten we koers naar Wolf Island, een tocht van zo'n twaalf uur. De extra vrije tijd vullen we met relaxen op het zonnedek, turen naar de eindeloze oceaan en genieten van een prachtige zonsondergang net voor het avondeten. Daarna schuiven we de beentjes onder tafel voor een heerlijke maaltijd.
Zoals gebruikelijk kruipt iedereen vroeg onder de wol, maar van slapen komt de eerste uren niet veel in huis want de Galaxy Diver II schommelt hevig heen en weer. Pas wanneer we rond middernacht aankomen bij Wolf Island en ankeren, keert de rust terug en vallen we eindelijk in een welverdiende slaap.
Vrijdag 19 decemberWe beginnen deze dag op Wolf Island met een memorabel momentje. Terwijl ik even de tijd neem om het eiland te fotograferen, word ik plots opgeschrikt door een jonge, duidelijk onervaren Nazca booby (een grote zeevogel) die recht tegen mijn hoofd vliegt. Mijn bril vliegt van mijn gezicht en een fractie van een seconde later duikelt ook de vogel zelf naar beneden. Even schrikken — zoiets zie je echt niet aankomen — maar gelukkig lijkt het voor ons allebei goed af te lopen.
Sinds onze aankomst op Wolf Island hebben zich tientallen jonge Nazca boobies verzameld op de relingen van het schip. Sommige vogels hebben zichtbaar moeite om hun evenwicht te bewaren en glijden van de gladde metalen relingen onhandig het water in of belanden op het dek, terwijl anderen zich stevig vastklampen met hun karakteristieke zwempootjes. Ook het terug opstijgen vanop het dek blijkt vaak lastiger dan verwacht. Door plaatsgebrek kunnen ze immers hun brede vleugels niet altijd volledig openen. Het levert in elk geval enkele komische taferelen op. De jonge Nazca boobies zijn bovendien totaal niet mensenschuw. Ze blijven rustig poseren voor de camera en kijken ons nieuwsgierig aan. Leuk begin van deze dag!
Wanneer we voor onze eerste duik met de dinghy naar Shark Bay varen, krijgen we het gezelschap van enkele dolfijnen die ons speels goedemorgen komen zeggen. Super, dat smaakt naar meer!
Shark Bay staat wereldwijd bekend als één van de beste locaties om grote scholen hamerhaaien te spotten. De verwachtingen zijn dus hoog gespannen. Met een leeg jacket laten we ons snel afzakken naar de bodem op zo'n tien meter diepte. De stroming kan hier stevig zijn, maar deze ochtend blijft ze relatief mild. Met 24°C voelt het water ook opvallend aangenamer aan dan tijdens onze eerdere duiken.
De rotsachtige ondergrond helt af en ligt bezaaid met grote rotsblokken waar we wat beschutting kunnen zoeken. Tussen de rotsen is er volop onderwaterleven te zien, waaronder enkele murenes, diverse rifvissen en een aantal zeeschildpadden. Maar dat zijn – laat ons eerlijk zijn – eerder leuke bijkomstigheden.
Op twintig tot vijfentwintig meter diepte barst eindelijk het echte spektakel los. Groepen hamerhaaien, soms met meer dan tien tegelijk, glijden elegant voorbij. Af en toe verschijnt ook een Galapagoshaai uit het blauw. De zichtbaarheid is beperkt tot een tiental meter en voor fotografie zijn de omstandigheden allesbehalve ideaal, maar wanneer de haaien soms tot op vier meter naderen, is de beleving ronduit indrukwekkend.
De snorkelaar blijft eerst een tijdje boven de duikers in het blauw hangen. In de opstijgende bellen zijn grote groepen vissen te zien die de duikers volgen, maar verder valt hier al snorkelend weinig te beleven. Dichter bij de rotswand wordt het veel interessanter want daar worden zes zeeleeuwen gespot en schuift er een zelfs een hamerhaai over de bodem voorbij.
De tweede duik van vandaag doen we op Land Slide, dat aan de andere kant van Wolf Island gelegen is. Wanneer we op de dinghy zitten, verschijnt er opnieuw een grote school speelse en nieuwsgierige dolfijnen aan de oppervlakte. Helaas verdwijnen ze even snel als ze gekomen zijn er zijn ze nergens meer te bespeuren wanneer we in het water springen.
De stroming op Land Slide is duidelijk sterker dan op Shark Bay. We houden op ongeveer 15 meter diepte tussen de rotsblokken een eerste stop. Vrijwel meteen verschijnen tientallen kleine en grote adelaarssroggen, die moeiteloos in de stroming lijken te zweven. We zien ook regelmatig hamerhaaien en Galapagoshaaien passeren.
We blijven een twintigtal minuten op deze plaats hangen en laten ons vervolgens met de stroming meevoeren naar een tweede stopplaats op twintig meter diepte. Hier vormt zich een indrukwekkende school grote, zilverkleurige trevallies die fonkelen in het licht. Tussen en rond hen cirkelen opnieuw hamerhaaien en Galapagoshaaien. Sommige haaien draaien onverwacht af, komen ondieper en passeren langs de groep terug — een adembenemend schouwspel. De Galapagoshaaien blijven meestal solitair, terwijl de hamerhaaien vooral in groep passeren. Deze duik op Land Slide behoort zonder twijfel tot de absolute hoogtepunten van ons Galapagos-avontuur.
Door de sterkere stroming en redelijk hoge golven is Land Slide minder geschikt om te snorkelen. Gelukkig blijft de dinghy in de buurt om de snorkelaar snel op te pikken en even verder terug in het water te droppen, maar de omstandigheden blijven te ruw. Na vier schildpadden en slechts één adelaarsrog is het welletjes en wordt de snorkeltocht vroegtijdig afgebroken.
Voor de derde duik van vandaag kiest de groep democratische en unaniem opnieuw voor Land Slide. De omstandigheden zijn echter duidelijk veranderd: de zichtbaarheid is teruggelopen tot zes à acht meter en de stroming is merkbaar sterker. Toch blijven de waarnemingen indrukwekkend want opnieuw domineren scholen adelaarsroggen, hamerhaaien en Galapagoshaaien het beeld.
De duikorganisatie verloopt helaas niet helemaal zoals het hoort. Er wordt immers geen gebruik gemaakt van een hekkensluiter en door de sterke stroming die uit tegenovergestelde richting komt en mijn duikkap, hoor ik de rammelaar van de duikleider niet. De groep vertrekt dus zonder mij en voor ik het goed besef, ben ik alleen. Omdat de duikrichting duidelijk was aangegeven tijdens de briefing, probeer ik de groep terug te vinden, maar zonder succes. Met een inschatting van stroming, afstand en kompas blijf ik nog zo'n twintig minuten zelfstandig duiken — niet bepaald een straf, want ik bevind me opnieuw tussen hamerhaaien en Galapagoshaaien. Wanneer de stroming plots sterk toeneemt en ik vermoed dicht bij de hoek van Wolf Island te komen, beslis ik om naar de oppervlakte te gaan.
Voor de laatste duik van vandaag keren we terug naar Shark Bay. Het wordt een ondiepe duik waarbij we ons vooral gaan focussen op de speelse zeeleeuwen.
Opnieuw heerst er tijdens de voorbereiding wat chaos op het dek en lopen de twee groepen vrolijk door elkaar, waardoor het overzicht totaal zoek is. Zo werd de duikleider blijkbaar niet geïnformeerd dat mijn duikbuddy deze keer aan boord blijft en komt dit pas te weten wanneer we al op de dinghy zitten. Dergelijke organisatorische foutjes zouden perfect vermeden kunnen worden door gebruik te maken van een simpele duiklijst of check-in.
Onder water maakt de chaos gelukkig snel plaats voor magie. We zien namelijk vier vrouwtjes zeeleeuwen en één mannetje dat bijzonder gedrag vertoont: na het vangen van een visje eet hij die niet op, maar houdt ze in zijn bek en komt trots dichterbij om zijn prooi te tonen. Een zeldzaam en prachtig moment.
Daarna trekken we het diepe blauwe water in. Kleine en grote scholen trevallies en jacks bewegen sierlijk rondom ons. Op verschillende dieptes verschijnen hamerhaaien, Galapagoshaaien, een schildpad en twee adelaarsroggen. De laatste hamerhaai passeert zelfs op amper twee meter afstand — perfect om uitzonderlijk videomateriaal te maken.
Opnieuw raakt mijn groep gesplitst en verdwijnen de duikleider en twee duikers uit zicht. Geen paniek, ik weet immers dat ze tegen het einde van de duik terug onze richting uitkomen. Wanneer één van mijn teamleden echter het einde-duik-teken geeft, wordt de duik onmiddellijk en correct afgebroken. Aan de oppervlakte kan ik het niet laten om tegen de duikleider op te merken: 'Nu waren we je opnieuw kwijt'!
Omdat het bij de rotswand te druk is met duikers die allemaal dat ene perfecte zeeleeuwenshot willen nemen, wordt de snorkelaar al snel uit het water geplukt en bij een groepje passerende dolfijnen gedropt. Eén dier blijft even heel dichtbij hangen en lijkt zijn bezoeker nieuwsgierig te observeren. Kippenvel momentje! Even later wordt de snorkelaar opnieuw afgezet, ditmaal bij een groep van zo'n vijftien dolfijnen. Een poging om hen te volgen blijkt vergeefs: de dieren zijn onwaarschijnlijk snel. Uiteindelijk keert de snorkelaar terug naar de rotswand, waar de meeste duikers ondertussen zijn vertrokken. Gelukkig zijn de zeeleeuwen nog wel op het appél. Zo gefocust op hun speelse gedrag wordt nauwelijks opgemerkt dat er ondertussen twee elegante Galapagoshaaien over de bodem voorbijglijden.
Wolf Island heeft zich vandaag van zijn meest ruige en tegelijk adembenemend mooie kant laten zien. Precies zoals je het hier verwacht en precies waarom je het nooit meer vergeet!
Zaterdag 20 decemberGisteravond werd opnieuw het anker gelicht en zette de Galaxy Diver II koers naar Darwin Island, het meest noordelijke en afgelegen eiland van de Galapagos archipel. Bij het ontwaken is het uitzicht vanuit de kajuit meteen indrukwekkend: de Darwin's Pillars rijzen op uit zee, de markante restanten van de Darwin's Arch die in 2021 bezweek onder de niet-aflatende kracht van golven en wind. Het weer zit helaas wat tegen en het dikke wolkendek doet weinig moeite om plaats te maken voor de zon.
Darwin Island geniet wereldfaam als de plek voor spectaculaire haaienduiken. Rond de Darwin's Pillars zijn slechts twee duikplaatsen. Welke van de twee het wordt, hangt volledig af van de stroming. De duiksite bestaat uit een plateau op ongeveer vijftien meter diepte dat abrupt overgaat in een steile wand naar een tweede plateau rond de dertig meter, waarna de bodem langzaam verder afloopt. De stroming kan hier stevig tekeergaan, maar tijdens de eerste twee duiken blijft ze opvallend mild. De watertemperatuur bedraagt zo'n 24°C.
Tijdens de eerste duik is het meteen raak. Op en rond het plateau, langs de wand en zelfs op slechts vijf meter diepte verschijnen talloze hamerhaaien, afgewisseld met enkele imposante Galapagoshaaien. Alsof dat nog niet genoeg is, hangt het water vol leven: duizenden damselfishes, grote scholen snappers, trevallies en jacks en zelfs een klein groepje tonijnen schiet voorbij.
Tijdens het snorkelen wordt een comfortabel plekje gevonden op het plateau, vlak naast de richel. Van daaruit is er zowel een mooi zicht op het leven in het ondiepe als op de hamerhaaien die statig door het blauwe water glijden. Af en toe schuift er zelfs eentje over het plateau en komt verrassend dichtbij — een behoorlijk spannend, maar tegelijk uniek moment. Alsof dat nog niet genoeg is, verschijnt ook een grote gevlekte pijlstaartrog, komt een kleine schildpad opvallend dichtbij en zoeft een zeeleeuw plots, als een torpedo, uit het niets voorbij. Een unieke snorkelsessie om nog lang over na te praten.
De tweede duik speelt zich af aan de andere zijde van het plateau. Omdat de stroming nog steeds opvallend mild is en de focus ligt op het spotten van een walvishaai, wordt dit keer niet vlak langs de rand van het plateau gedoken. In plaats daarvan gaan we iets verder het blauwe water in, met de wand van het plateau nog altijd als herkenbaar oriëntatiepunt.
Tijdens deze duik zien we opvallend veel vrij zwemmende murenes en grote scholen vis. De hamerhaaien en Galapagoshaaien bevinden zich vooral in het ondiepe of op de bodem. Sommige haaien laten zich rustig poetsen door poetsvissen en zwemmen daarbij met open kieuwen licht gekanteld door het water. Een fascinerend schouwspel, al blijven ze net iets te ver weg voor die ene perfecte foto. Ondanks de gunstige omstandigheden laat de walvishaai zich tijdens deze duik helaas niet zien.
De zichtbaarheid is met zo'n tien meter eerder beperkt, maar heeft gelukkig weinig invloed op de beleving. Integendeel: als extra cadeautje verschijnen ook een zeeschildpad en een groep dolfijnen. Tof!
Ook het snorkelen biedt het nodige spektakel. Doorlopend worden hamerhaaien gespot en daarbovenop nog twee Galapagoshaaien die rustig voorbijtrekken. Verder worden tijdens het snorkelen eveneens een schildpad en het groepje passerende dolfijnen gezien.
De derde duik bij de Darwin's Pillars start volgens het inmiddels vertrouwde recept: zo snel mogelijk afdalen naar de rand van het eerste plateau. Dit keer is wachten op actie totaal overbodig, want bijna meteen verschijnen de eerste hamerhaaien — boven ons, onder ons en naast ons. Een overweldigend en ronduit indrukwekkend begin dat meteen de toon zet.
Na zo'n dertig minuten verlaten we het plateau en trekken we het blauwe water in. De stroming laat echter duidelijk van zich voelen, waardoor we niet ver van de rand weggeraken. En net dan, alsof het zo moet zijn, duikt plots een eerste groep dolfijnen op. Niet veel later volgt er nog één... en nog één. Een magisch moment, ook al houden ze wat afstand en komen ze niet speels rond ons cirkelen. Alleen al hun aanwezigheid is meer dan genoeg.
Wanneer we na het duiken terug in de dinghy zitten, zien we de dolfijnen regelmatig terug. Af en toe schieten ze hoog uit het water en zorgen ze voor een prachtige, energieke show. Een spectaculaire en onvergetelijke afsluiter van deze duik. Tijdens onze vierde en laatste duik op Darwin's Pillars zijn de duikomstandigheden merkbaar verslechterd. Onder water is de zichtbaarheid sterk afgenomen en ook de temperatuur laat duidelijke verschillen voelen, soms tot wel twee graden. Daardoor zien we helaas minder hamerhaaien dan tijdens de eerste drie duiken.
Toch is er een kort maar intens hoogtepunt wanneer vijf hamerhaaien met hoge snelheid door dichte scholen van kleine visjes schieten. De hamerhaaien blijken op hun beurt te worden opgejaagd door grote tonijnen. Het is een indrukwekkend jachtspektakel, één van die momenten waarop alles even samenvalt en het onderwaterleven zich in volle dynamiek toont. Later, terwijl we rustig driften in het blauwe water, verschijnt nog een grote school van meer dan 30 hamerhaaien, maar door de beperkte zichtbaarheid zijn ze slechts vaag waarneembaar.
Ondanks de mindere omstandigheden blijft het duiken de moeite waard. Een zeeschildpad rust op de rotsen, terwijl enkele Galapagoshaaien op respectvolle afstand voorbijzwemmen. Deze duik voelt misschien iets minder spectaculair aan, maar het blijft genieten — zo werkt nu eenmaal de onvoorspelbare natuur van de Galapagos.
Zondag 21 decemberOok deze ochtend worden we wakker onder een zwaarbewolkte hemel. Het heeft vannacht zelfs wat geregend; hopelijk blijft de zichtbaarheid onder water gespaard. Op het programma staan nog twee duiken bij Darwin's Pillars, waarna de Galaxy Diver II terug koers zal zetten richting Wolf Island voor de laatste twee duiken van de dag.
We gaan uitzonderlijk vroeg het water in, nog voor de andere liveaboards arriveren. De eerste dropping gebeurt meteen midden in een poetsstation van hamerhaaien. Door het beperkte licht is het zeer moeilijk om goede foto's en video's te maken, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door wat er effectief te zien is. De hamerhaaien passeren namelijk trager dan anders, dichterbij ook. Het is zo'n duik waarbij beleven belangrijker is dan vastleggen. Na een vijftiental minuten laten we dit indrukwekkende schouwspel achter ons en beslist de duikleider uit de wijken naar een andere plek in de hoop een walvishaai te vinden.
Op de tweede stopplaats zien we opnieuw hamerhaaien, Galapagoshaaien en grote scholen vis, maar een uitgesproken thermocline zorgt hier voor troebel water en weinig licht. De haaien zijn er wel, maar blijven te ver om goede foto's te kunnen maken. Toch genieten we volop.
Aan het einde van de duik driften we opnieuw over het poetsstation. Enkele hamerhaaien laten zich nog zien, samen met drie prachtige zeeschildpadden. Wanneer we de richel van het plateau opnieuw bereiken, verschijnt plots een zijdehaai. Even later, in het diepere blauw, volgt zelfs een tijgerhaai. Tijdens onze veiligheidsstop zien we onder ons op de zandbodem nog een groep van een twaalftal hamerhaaien rustig rondcirkelen. Een magische afsluiter van deze duik.
Boven water staan duikers van een andere liveaboard op hun dinghy opgewonden te springen. Zij hebben blijkbaar net een walvishaai gezien. Helaas is het dier verdwenen tegen de tijd dat wij uit het water komen. Zo dichtbij... en toch net gemist.
Tijdens het snorkelen is de zichtbaarheid iets minder dan gisteren. Er zweven ook duidelijk minder hamerhaaien over het plateau, maar dat geeft meer tijd om andere vissen rustig te observeren. Even lijken de typische strepen van een tijgerhaai zichtbaar, maar het dier zit te ver weg om het met zekerheid te zeggen.
Nadat iedereen opnieuw in de dinghy zit, varen we nog even langs de Darwin's Pillars voor een groepsfoto. Bewijs voor het thuisfront dat we hier echt geweest zijn.
De tweede duik verloopt grotendeels volgens hetzelfde stramien: snel afdalen en meteen observeren. Al bij de start verschijnen opnieuw enkele hamerhaaien boven ons. Na een paar minuten trekt aan de oppervlakte een school dolfijnen voorbij, maar ze tonen helaas geen interesse in de duikers.
De omstandigheden zijn minder gunstig dan tijdens de eerste ochtendduik en het aantal hamer- en Galapagoshaaien ligt merkbaar lager. Mijn persoonlijk hoogtepunt is een moment aan de rand van het plateau, wanneer een grote murene rakelings langs mij zwemt. Verder trekken enkele zeeschildpadden voorbij die gewillig voor de camera poseren. Nadat we op twee verschillende locaties vergeefs grotere concentraties hamerhaaien proberen te vinden, verlaten we het plateau en duiken we het blauwe water in.
Op de zandbodem zien we opnieuw meerdere hamerhaaien, maar door de zeer beperkte zichtbaarheid is fotograferen haast onmogelijk. Ondanks alles blijft het een intense en mooie duik, typisch voor het onvoorspelbare karakter van Darwin's Pillars.
Tijdens het snorkelen worden opnieuw enkele hamerhaaien gespot, al komen ze niet meer zo dicht als gisteren. Wel verschijnt er een nieuwsgierige zeeschildpad die even komt kijken naar dat vreemde wezen dat aan de oppervlakte in het water ligt te spartelen. Een onverwacht en leuk moment.
De overtocht van Darwin Island naar Wolf Island verloopt allesbehalve rustig. De Stille Oceaan doet haar naam vandaag geen eer aan. Hoge golven met schuimende koppen strekken zich uit tot aan de horizon. De Galaxy Diver II wordt hevig heen en weer geslingerd; de lunch laten we wijselijk aan ons voorbijgaan.
Eenmaal we bij Wolf Island zijn aangekomen, keert de rust wat terug en maken we ons klaar voor een volgende duik op Land Slide. Nog maar net te water en het onderwaterspektakel barst los. Adelaarsroggen, hamerhaaien, Galapagoshaaien, zeeschildpadden en zelfs een zeeleeuw kruisen ons pad in snel tempo. Ook een tijgerhaai laat zich zien, zij het op grote afstand. Het blijft maar doorgaan: van begin tot einde een topduik.
De vierde en laatste duik vindt plaats op Shark Bay. We starten bij een plek waar veel zeeleeuwen rondhangen en kijken geamuseerd toe hoe ze speels en acrobatisch door het water schieten. Na voldoende genoten, gefotografeerd en gefilmd te hebben, verplaatsen we ons opnieuw richting de hamerhaaien.
Langs de richel van het rif zien we meerdere hamerhaaien, Galapagoshaaien, zeeschildpadden, een school barracuda's en passerende tonijnen. Opvallend is hoe de hamerhaaien soms plots wegschieten wanneer de tonijnen voorbijrazen. Een dynamische, krachtige afsluiter en een prachtig einde van het duiken bij Wolf Island.
Tijdens het snorkelen moeten de speelse zeeleeuwen aanvankelijk gedeeld worden met de vele duikers, maar eens die vertrokken zijn, schenken de zeeleeuwen hun onverdeelde aandacht aan de snorkelaar en komen ze nieuwsgierig dichterbij. Het blijft een fascinerend schouwspel! De zichtbaarheid is helaas niet optimaal, maar af en toe wordt er toch een zeeschildpad gespot. Op het einde van de snorkeltocht blijven een aantal zijdehaaien in het ondiepe rondcirkelen. Eéntje komt echt wel héél dichtbij, wat toch even voor een spannend, maar ook uniek momentje zorgt.
Na de laatste duik wordt het anker van de Galaxy Diver II gelicht en zetten we koers richting Fernandina Island. Een lange, intense dag komt ten einde, maar eentje die nog lang zal nazinderen.
Maandag 22 decemberHoera, vandaag mogen we 'uitslapen' en worden we pas gewekt om 6u30. Wat een luxe! Met frisse hoofden maken we ons klaar voor een stevige Galapagos-dag met drie duiken, verdeeld over Fernandina Island (twee keer) en Isabela Island (één keer). Let's go.
Op Fernandina Island merken we meteen dat het water aanzienlijk kouder is. Met 14 à 15°C is een 7 mm-pak met kap, boots en handschoenen geen luxe maar pure noodzaak. In de bovenste zeven meter is het zicht ronduit dramatisch — amper twee meter — maar dieper wordt het iets beter, al zweeft er nog altijd van alles in het water rond. Perfect buffet voor planteneters.
We duiken langs een steile wand, rijkelijk begroeid met gorgonen en waaierkoralen, die overgaat in een plateau op zo'n 15 meter diepte. Plots verschijnt er een zeeleeuw, maakt een speelse salto alsof het niets is en verdwijnt weer. Weg foto's, weg video's — maar wel een brede glimlach in het masker.
Verderop spotten we drie roodlippige vleermuisvissen: zeldzaam, bizar en prachtig lelijk op de best mogelijke manier. Tussen de rotsblokken schuilen ook scharnierbekgarnalen, zo'n soort waar je normaal alleen over leest. De veiligheidsstop op vijf meter diepte speelt zich af in een groen-bruine soep met amper zicht, maar wel opvallend warmer water — een goeie drie graden verschil.
Tijdens het snorkelen is het zicht beperkt, maar het geluk staat aan de juiste kant. De snorkelaar wordt netjes afgezet bij twee parende zeeschildpadden, die totaal ongestoord hun paringsdans verderzetten. Unieke ervaring! Even later flitsen er nog een drietal pinguïns voorbij en duiken er speelse zeeleeuwen op, maar verder is de slechte zichtbaarheid echt wel een spelbreker.
Terug in de dinghy varen we nog even langs de kustlijn. Op de rotsen zitten vijf pinguïns te chillen alsof ze op vakantie zijn. Iets verderop ligt het vol met zeeleguanen, uitgestrekt als zonnekloppers, druk bezig met opwarmen voor hun volgende eetronde in het koude water.
De tweede duik op Fernandina Island is ondiep en volledig gewijd aan de sterren van de dag: zeeleguanen. Deze kleine draakjes gaan pas het water in wanneer ze voldoende zijn opgewarmd door de zon. Onder water schrapen ze algen en wieren van de rotsen, die ze smakelijk oppeuzelen.
Dat alles gebeurt in stevige branding. We worden als duikers constant heen en weer gewiegd, maar de zeeleguanen hebben daar totaal geen last van. Ze houden zich met hun klauwen vast aan de rotsen en zwemmen met gemak tegen de golven in, elegant voortgestuwd door hun lange, platte staart. Wat een fascinerend schouwspel!
Naast de zeeleguanen zien we ook een aantal grote zeeschildpadden en enkele kleurrijke vissoorten, die we enkel nog maar op deze plek hebben waargenomen. Ondanks de felle zon, is het water op deze geringe diepte met ongeveer 19°C nog steeds aan de frisse kant. Door de branding en de vele zwevende deeltjes in het water blijft het zicht helaas ook beperkt. Maar dat mag de pret niet drukken; deze locatie is zo uniek dat ik zo lang mogelijk in het water blijf hangen. Zoals wel vaker ben ik opnieuw de laatste die het water verlaat — véél te laat volgens planning, maar absoluut de moeite waard.
Ook tijdens het snorkelen zijn de zeeleguanen van heel dichtbij te bewonderen terwijl ze de algen van de rotsen schrapen. Wonderbaarlijk om deze mini-draakjes bezig te zien. Het is zelfs zo fascinerend dat voorbij zwemmende grote schildpadden soms pas opvallen wanneer ze al half voorbij zijn. Pure natuurmagie!
De laatste duik van de dag brengt ons naar Isabela Island. Tot zeven meter diepte is het zicht ronduit slecht — amper één meter — maar dieper verbetert dit aanzienlijk tot zo'n 12 meter zicht. Het water blijft met 14 à 15°C ijzig koud. We dalen af langs een drop-off tot een zandbodem op 31 meter, met wanden vol gorgonen en waaierkoralen.
In de spleten van de rotswand, tussen de gorgonen en waaiers, wemelt het van kleine rifvissen, maar al snel volgt het moment van de dag. Een gigantische mola mola zwemt op amper 15 centimeter langs me heen. Foto's maken is onmogelijk, maar de GoPro vangt het moment gelukkig wel. Volgens mijn inschatting is de maanvis ongeveer even groot als ikzelf, al beweert een mededuiker dat het exemplaar nog groter was. Wauw, wat een unieke ervaring!
Later zien we nog vijf mola mola's, een zeeleeuw die als een raket voorbijschiet en — kers op de taart — de zeldzame Galapagos stierkophaai. Klein van formaat, maar groots in bijzonderheid: een echte hoornhaai en absoluut geen alledaagse verschijning.
Ook tijdens het snorkelen op Isabela Island is het zicht bijzonder slecht en is de enige optie om dicht bij de rotswand te blijven. Gelukkig is die prachtig begroeid en zwemmen er grote, elegante vissen rond. Plots zoeft er een pinguïn voorbij; helaas veel te snel voor een foto. Even verderop verschijnt een speelse zeeleeuw die minutenlang in een spiraal naar beneden duikt en weer omhoogschiet. Het spel blijft zeker tien minuten doorgaan. Alsof er een privéshow wordt opgevoerd. Af en toe doemt er vanuit het niets ook een schildpad op die rustig langs de rots zwemt.
Wanneer iedereen weer in de dinghy zit, varen we nog door naar een kiezelstrandje. Op Isabela Island zit een grote groep Galapagos-aalscholvers op de rotsen. Met hun onderontwikkelde vleugels zijn deze zeevogels het levende bewijs dat vliegen soms gewoon overbodig is — zeker als er geen landroofdieren aanwezig zijn en het eten simpelweg uit zee komt.
Dinsdag 23 decemberWanneer we om 5u45 ontwaken, liggen we voor anker nabij Santiago Island. De lucht hangt vol wolken en de zee oogt wat somberder dan de voorbije dagen. Tijdens het duiken dwarrelen er zelfs wat regendruppels op het wateroppervlak. Ach, een beetje drama kan geen kwaad voor onze allerlaatste duik in de Galapagos.
De duikplaats Cousins Rock ontvouwt zich onder ons als een grote, schuin aflopende rotsformatie, diep ingesneden met plateaus op verschillende niveaus. Onder water lijkt de rots wel een appartementencomplex voor klein zeeleven: spleten, groeven en nisjes zitten boordevol rifvissen die nieuwsgierig heen en weer schieten.
Nog voor we goed en wel op diepte zijn, worden we uitbundig verwelkomd door zeeleeuwen. Ze tollen rond ons heen, duiken pijlsnel naar beneden en schieten weer omhoog alsof ze willen tonen wie hier de echte acrobaten zijn. Verderop spotten we nog enkele witpuntrifhaaien en een grote verscheidenheid aan rifvissen. Zeeschildpadden zweven onverstoorbaar voorbij, een sierlijke mobula glijdt door het blauwe water en enorme scholen barracuda's trekken in perfecte formatie majestueus langs ons heen.
Tijdens de veiligheidsstop krijgen we nog een laatste indrukwekkend afscheid wanneer een uit de kluiten gewassen barracuda vlak bij ons blijft hangen. Alsof het dier persoonlijk afscheid komt nemen. Een prachtig en waardig slot van een onvergetelijke duikreis door de Galapagos.
Tijdens het snorkelen op Cousins Rock is de zichtbaarheid opmerkelijk beter dan de afgelopen dagen, maar er valt dicht bij de rotswanden helaas niet zo heel veel te zien. Het lukt wel vlot om de gehele rots rond te zwemmen. Aan de zijde waar de stroming wat sterker staat, valt uiteraard het meeste onderwaterleven te spotten. Tussen de gebruikelijke rifvissen verschijnen speelse zeeleeuwen, een elegante adelaarsrog zweeft voorbij en ook een witpuntrifhaai laat zich bewonderen.
Na de laatste duikn op Cousins Rock volgt het minst leuke deel van de duikcruise: spoelen, spoelen en nog eens spoelen. Alles moet netjes schoon en droog raken voor het inpakken. Gelukkig breekt tegen de middag de zon door, alsof ook de weergoden vinden dat we een gouden randje verdienen. Ondertussen heeft de Galaxy Diver II alweer het anker gelicht en zetten we koers naar het Itabaca kanaal dat de scheiding vormt tussen Santa Cruz en Baltra Island.
Na de lunch trekken we de hooglanden van Santa Cruz in voor een bezoek aan een schildpaddenfarm. Het klimaat is hier frisser, vochtiger en bewolkter dan aan de kust — blijkbaar exact wat reuzenschildpadden appreciëren, want overal waar we kijken duikt een imposant schild op. Eén exemplaar heeft het zich bijzonder comfortabel gemaakt… midden op de weg. Ons busje kan geen kant op. Na enig geduldig wachten besluit de gigant toch langzaam wat op te schuiven. Net wanneer we weer vaart maken, stormt een kudde koeien de weg over. Zo snel hebben we koeien nog nooit zien sprinten. De Galapagos blijft verrassen.
Op de farm zelf grazen tientallen reuzenschildpadden vredig op het sappige groene gras of nemen een modderbad alsof het een luxespa betreft. Camera's maken overuren — zulke prehistorisch ogende dieren blijven ronduit fascinerend.
Terug aan boord van de Galaxy Diver II zit de sfeer er goed in. Het is onze laatste avond en die laten we niet onopgemerkt voorbijgaan. Margarita's vloeien vlotjes binnen, terwijl een adembenemende zonsondergang voor een perfecte achtergrond zorgt.
Als klap op de vuurpijl zorgen 's avonds enkele zijdehaaien, twee pelikanen en een jonge zeeleeuw voor een spontane show aan de achtersteven van het schip. Wat een finale! Nadat we nog even op het bovendek naar de magische sterrenhemel hebben liggen turen, is het vat helemaal af. Moe, voldaan en met een hoofd vol herinneringen kruipen we voor de allerlaatste keer in ons bedje op de Galaxy Diver II.
Woensdag 24 decemberOm 6u30 zitten we alweer fris aan het ontbijt. Het voelt vreemd om voor de laatste keer wakker te worden op zee. Nadien gaat alles in een stroomversnelling: laatste spullen inpakken, nog eens dubbelchecken of niets onder het bed is achtergebleven... en een uurtje later worden de koffers al opgehaald. Rond 8u00 is het dan echt tijd om afscheid te nemen van de geweldige crew van de Galaxy Diver II. Knuffels, brede glimlachen en hier en daar een klein brokje in de keel. Een deel van de medepassagiers zet de vakantie verder op Santa Cruz, maar wij behoren helaas tot het clubje dat richting luchthaven van Baltra trekt.
Op de pier van Baltra moeten we even wachten op de transferbus. Alsof de Galapagos ons niet zomaar wil laten gaan, poseren een jonge luierende zeeleeuw en een indrukwekkende leguaan voor onze allerlaatste foto. Klik. Nog eentje. En vooruit, nog eentje extra. We krijgen er maar geen genoeg van!
Om 11u00 stijgen we op. Na een korte vlucht met tussenstop in Guayaquil landen we rond 15u30 lokale tijd in Quito, Ecuador. Op de luchthaven worden we opgepikt door een vertegenwoordiger van Hacienda Jimenita Wildlife Reserve. Twee jaar geleden verbleven we hier ook al en toen waren we compleet verkocht: een prachtig afgeschermd domein waar kleurrijke vogels vrolijk rondfladderen tussen het groen. Het leek ons dan ook een unieke gelegenheid om hier kerstavond door te brengen.
We worden hartelijk verwelkomd met een lekker drankje en krijgen kamer 11 toegewezen, vlak naast het zwembad. De authentieke kamer in koloniale stijl ademt charme: een kingsize bed met heerlijk zachte kussens, dikke dekens in overvloed en een knusse sfeer. 's Nachts kan de temperatuur hier onder de 10°C zakken, maar met een elektrische deken of een knetterende allesbrander zijn we meer dan gewapend tegen de Andeskou.
Koffers droppen, jas uit en hup — richting het centrale terras. Met een margarita in de hand installeren we ons strategisch, klaar om exotische vogels te spotten. Tot onze verrassing is de temperatuur heerlijk zacht, waardoor we gewoon in T-shirt buiten kunnen zitten. Zalig!
Om 18u00 schuiven we aan in het restaurant voor ons kerstdiner. Geen klassieke gevulde kalkoen of uitgebreid zevengangenmenu, maar precies waar we zin in hebben: een klein voorgerechtje, een frisse ceviche en een lekkere fles Chileense rode wijn. De haciënda zelf zorgt ook nog voor wat sangria, hapjes en een dessert. Een fijne, feestelijke touch. Om 20u00 sluit het restaurant al de deuren. Geen nachtelijke kerstmarathon dus, maar dat vinden we eigenlijk niet zo erg. Terug op de kamer slaat de vermoeidheid onverbiddelijk toe en twee uur later vertoeven we al in dromenland.
Donderdag 25 decemberHalleluja, we kunnen ein-de-lijk een keertje uitslapen! Geen wekker, geen briefing, geen duiktijdschema. We blijven nog heerlijk soezen onder de dikke dekens en besluiten dat dit zonder twijfel het mooiste kerstcadeau van de dag is.
Het ontbijt in Haciënda Jimenita is eerder sober en geen buffetfestijn, maar versgebakken eitjes naar keuze maken veel goed. Geen overvloed, wel gezelligheid. Meer hebben we eigenlijk niet nodig.
Voor onze ochtendwandeling houden we eerst halt bij de twee lama's die rustig op het domein staan te grazen. Gewapend met een mandje verse worteltjes — recht uit de keuken — blijken we plots bijzonder populair. De dieren komen nieuwsgierig dichterbij en happen enthousiast hun snoepjes weg.
Daarna starten we aan een wandeling van zo'n twee kilometer over het privé¬domein. Het zonnetje schijnt met hier en daar wat witte wolken aan de hemel. Perfect wandelweer! Het pad daalt eerst stevig af en halverwege passeren we een mooie kloof. In de verte ligt Quito te blinken in het Andeslicht. Vandaag laten de vogels zich minder zien, maar dat kan de pret niet drukken. Wat naar beneden gaat, moet natuurlijk ook weer omhoog. Gelukkig zijn de steilere stukken in trapvorm aangelegd, zodat we puffend maar voldaan weer boven aankomen.
Rond 13u00 komen we terug aan in de Haciënda, waar we uitgebreid de tijd nemen om te lunchen. Daarna installeren we ons opnieuw op het centrale terras, margarita in de hand, wachtend tot kleurrijke vogels langs de voederbakken fladderen. Zon op het gezicht, niets op de planning — dit is puur genieten. 's Avonds zetten we dat gezapige tempo verder met een lekker diner en kruipen we opnieuw vroeg onder de wol. Kerstdag in alle rust. Zalig!
Vrijdag 26 decemberWe zijn alweer aan het einde gekomen van deze prachtige reis. Na het ontbijt verzamelen we de laatste spullen, brengen nog een afscheidsbezoekje aan de lama's en genieten we op het terras van de laatste warme zonnestralen op onze huid.
Rond 14u30 worden we afgezet aan de luchthaven van Quito en kan de lange terugtocht naar huis worden ingezet. Aangezien we eerst nog een technische tussenstop hebben in Guayaquil, zal de vlucht maar liefst veertien uur in beslag nemen.
We trekken onze stoute schoenen aan en informeren bij de gatebalie van KLM naar een upgrade. Businessclass blijkt iets te enthousiast geprijsd, maar Premium Comfort — US$270 per persoon — voelt als een perfect uitgesteld kerstcadeau. En wat krijgen we daarvoor? Een bredere zetel die verder achterover kan, 18 cm extra beenruimte, een beweegbare been- en voetensteun, dezelfde maaltijden als businessclass met gewoon bestek (dus geen onsmakelijke houten wegwerpspullen), wijn en sterke drank à volonté en nog wat extra comfort. Niet goedkoop, maar absoluut zijn geld waard. Na het avondeten kantelen we de stoel maximaal en slapen zo toch een kleine zes uur. Geen perfecte nachtrust, maar toch voldoende om geen complete zombies te zijn bij aankomst in Amsterdam.
Door de kerstvakantie is het heel druk op Schiphol en moeten we bijna een uur wachten op onze bagage. Vervelend, maar we kunnen enkel geduldig afwachten. Ook aan de halte voor de shuttlebus naar het Ibis hotel, waar we onze auto hebben geparkeerd, staat enorm veel volk te wachten. Dat belooft niet veel goeds! Wanneer de bus aankomt, is het dan ook wringen en drummen om erop te geraken. Gelukkig kunnen wij nog net een plaatsje veroveren, maar sommigen moeten wachten op de volgende bus. Welcome back to reality!
Overweeg je om te leren duiken tijdens je reis naar het buitenland? ADC Scuba Diving Antwerpen - Deurne raadt dit sterk af. Het is veel veiliger en efficiënter om vooraf in België of Nederland duiklessen te volgen en een officieel duikbrevet te behalen. In de regio Antwerpen - Deurne vind je betrouwbare duikscholen met gecertificeerde duikinstructeurs die je professioneel begeleiden.
Wanneer je pas leert duiken tijdens je vakantie, gaat veel kostbare tijd verloren aan het onder de knie krijgen van je duikuitrusting, je drijfvermogen, het uittrimmen en andere basisvaardigheden. Daardoor mis je veel van het prachtige onderwaterleven. Door vooraf te oefenen, duik je tijdens je reis veel ontspannener en geniet je veel meer van je duikvakantie.
Check altijd de meteo, weer van de Oosterschelde in Zeeland voordat je gaat duiken! Op onze pagina van ADC Scuba Diving Antwerpen - Deurne vind je actuele weersvoorspellingen en handige links naar betrouwbare weer-websites.
Ga terug naar de homepagina van ADC Scuba Diving duiken Antwerpen - Deurne
