Na ongeveer een vertraging van een uur stegen we rond 18.00 in Brussel met XL Airways France op richting Phuket - Thailand. Helaas moesten we na 2 uur vliegen rechtsomkeer maken naar Parijs wegens een technisch defect aan het toestel.
De uitleg die verstrekt werd in het Engels en het Frans gaf melding van een licht mankement, maar in de Nederlandstalige versie werd dit een ernstig probleem. Na de noodlanding in Parijs (de thuisbasis van XL Airways) werd er gezegd dat het verhelpen van de technische storing ongeveer 3 uur in beslag zou nemen.
We moesten allemaal rustig op onze plaats blijven zitten en geduldig afwachten. Dit was niet zo evident, wetende dat XL Airways eigenlijk een chartermaatschappij is met zeer krappe zitruimte. Ondertussen (na ongeveer 4 uur onderweg te zijn) hadden we nog steeds geen eten gekregen en begonnen de magen toch wel wat te rommelen.
Na ongeveer een klein uurtje werken, kregen we dan plots te horen dat het euvel niet meteen kon hersteld worden en dat we zouden overnachten in een hotel in Parijs. De bagage zou echter in het ruim blijven. We gingen van boord en werden naar een terminal afgevoerd. Daar aangekomen was het nog eens eindeloos wachten op de bussen die ons naar het hotel zouden vervoeren.
De massa begon uiteraard meer en meer te morren; vooral omwille van het feit dat er vanuit XL Airways totaal geen communicatie werd gevoerd over het verdere verloop van onze reis. We overnachtten uiteindelijk met meer dan 300 gestrande passagiers in Novotel.
We arriveerden er rond 23u30 en konden er helaas geen maaltijd meer nuttigen. We waren die dag rond 12.00 's middags thuis vertrokken en hadden sindsdien niets te eten gekregen!
Ook de belofte van XL Airways dat alle noodzakelijke dingen in het hotel aanwezig zouden zijn, bleek niet te kloppen. Buiten de gebruikelijke shampoo en douchegel, had de hotelkamer geen andere voorzieningen. Een tandenborstel zou bijvoorbeeld handig zijn geweest.
Maandag 1 maart 2010
De volgende ochtend konden we gelukkig wel genieten van het ontbijtbuffet in Novotel, maar nog steeds was er vanuit XL Airways geen communicatie gebeurd wanneer we zouden opgehaald worden.
Er deden zich onder de passagiers verschillende geruchten de ronde dat er om 09:00 bussen zouden klaar staan om ons terug naar de luchthaven te transporteren.
Na enig zoekwerk van onze kant uit (want er was niemand van XL Airways aanwezig om de hele evacuatie te begeleiden) vonden we de bussen die ons naar Charles de Gaulles vervoerden.
Daar aangekomen stond er nog steeds niemand van XL Airways ons op te wachten! Ook onze vlucht stond nergens op de vluchttabellen vermeld. Uiteindelijk vonden we onze juiste gate en zijn we rond 12:00 uur opgestegen.
Na een vlucht van 10 uur 30 minuten landden we in de vroege ochtend op de luchthaven van Thailand - Phuket. We zijn door dit kleine defect bijna 24 uur kwijtgespeeld.
XL Airways France biedt een goedkope (545 EUR) en rechtstreekse vlucht naar Phuket aan, maar omwille van hun amateuristische aanpak, non-communicatie en zeer beperkte been- en beweegruimte, is deze maatschappij zeker geen aanrader!!!
Dinsdag 2 maart 2010
We landden omstreeks 06:30 in Thailand - Phuket en het transferbusje van het hotel staat ons gelukkig op te wachten. Na een rit van een uurtje kwamen we aan in hotel Kata Palm Resort en Spa, een oase van rust midden in het drukke centrum van Kata Beach.
De lobby, de kamers, het zwembad, alles zag er exact hetzelfde uit zoals op de fotos van de website. Het personeel was zeer vriendelijk en de service perfect in orde.
Na het uitpakken van de koffers zijn we neergeploft op onze strandstoel en hebben we genoten van een dagje platte rust aan het zwembad om te bekomen van onze hectische reis.
's Avonds zijn we op zoek gegaan naar ons duikcentrum om onze duiken te bespreken, maar dat was jammer genoeg al gesloten. Nadien hebben we uitgebreid genoten van onze eerste overheerlijke Thaise maaltijd.
Woensdag 3 maart 2010
Na een uitgebreid ontbijt trokken we naar het strand van Kata, waar we ons op een van de talrijke bedjes neervlijden. We waren nog niet volledig geinstalleerd of de verkopers kwamen ons hun handelswaren al aanprijzen.
Buit van de dag: 3 pareo's, een minibezempje om de strandstoelen zandvrij te houden, een manicureset, 2 bandana's en 4 haarbandjes. De commerce van Thailand - Phuket draait dankzij het toerisme op volle toeren! Het afdingen is hierbij een kunst op zich.
De verkopers geven je een startprijs die veel te hoog is. Je geeft dan zelf een prijs die hier ongeveer 1/3 van is en uiteindelijk eindigt de definitieve verkoopprijs ergens halverwege. Als je dit spel niet beheerst, betaal je een veel te hoge prijs.
Als het echt te heet werd op het strand (gemiddeld 34 à 36°C) gingen we wat afkoelen in de Andaman zee, die op zich ook nog wel 29°C warm was.
In de namiddag was het dan tijd voor de allereerste duik aan Kata Beach. We hebben er het volgende gezien: Cube boxfish, durban dancing shrimps, lionfishes, cuttlefish eggs, blue crown sea star, scorpionfish, pipefish, harlequin fish, murenes, e.a.
Donderdag 4 maart 2010
Om 15u30 werden we in ons hotel Kata Palm Resort and Spa afgehaald om vervolgens 2 uur te rijden naar de haven van Taplemu, waar onze boot de M.V. Nautica lag.
De duikbemanning was van www.moby-dick-adventures.com. Aangekomen op de boot werden we ontvangen met een non-alcoholisch drankje en kregen we een briefing inzake de bootregels en werden de kajuiten verdeeld.
Veel water drinken en altijd zonnecrème smeren was één van de voornaamste regels. We maakten kennis met onze medepassagiers en probeerden tevergeefs van iedereen de naam te onthouden. We waren in totaal met lucky number 13: wij met 5 uit België, 2 uit Engeland, 2 uit Canada, 2 uit USA en 2 uit Denemarken.
Nadien checkten we al onze duikspullen om vervolgens onze andere bagage op onze kajuit uit te pakken. Nitrox was verkrijgbaar in de door ons gewenste zuurstofpercentages, wat handig was omdat we zo op een veilige manier toch het maximale uit onze duiken konden halen. Toen de kombuisbel luidde, stond het avondmaal klaar.
Dit was een heerlijke Thaise maaltijd in buffetvorm. Toen de boot vertrok, werd er naar traditie een knalvuurwerkje afgestoken om de boze geesten te verdrijven. Nadien nog even nakeuvelen over oa duiken, verder kennismaken bij een drankje en rond 23.00 trok iedereen richting kajuit voor de eerste nacht op zee.
Vrijdag 5 maart 2010
Aangezien de eerste duikbriefing al om 07uur plaatsvond, werden we om 06u45 gewekt. Dit was erg vroeg opstaan!
De eerste en tevens belangrijkste briefing voor te gaan duiken was absoluut niet naar behoren. Duke B. Vince, onze PADI Cruise Director / Tourleader, wilde zijn eigen mening opleggen en wilde niet luisteren naar onze vragen en opmerkingen.
De briefing was tevens vrij ongestructureerd en hij wist bv. niet hoe de stroming stond. Hoe kan je dan goed duiken? Tevens moesten we van onze duikleider het aantal bar dat nog in onze flessen aanwezig was verplicht met 2 handen aangeven.
We maakten de opmerking dat we met ons foto- en filmmateriaal slechts 1 vrije hand hadden en stelden voor om het reserveteken met X-aantal vingers te maken wanneer we minder dan een halve fles over hadden. Duke was hier niet mee akkoord en veegde ons voorstel zonder enige argumentatie van tafel.
Qua veiligheid voor het duiken werd enkel gesproken over het feit dat je steeds bij je buddy moest blijven, de verliesprocedure en de 5-meter veiligheidstrap. Toen we informeerden naar de zuurstof, EHBO, nooddiensten, enz. was Duke allesbehalve gelukkig met deze vraag.
Dergelijke vragen schrikken (vakantie)duikers immers af en blijkbaar spreken PADI-instructeurs niet graag over deze materie.
Indien zijn ogen kogels waren, had ik dit waarschijnlijk niet meer kunnen schrijven. De overige teamleden waren allemaal PADI-duikers, waarvan 4 van zeer laag niveau (OW) en 3 (AOW) die toch al enige warmwater ervaring hadden.
Duke liep daarom vooral rond met zijn PADI-boek en was hoofdzakelijk geinteresseerd om hen duikbrevetten te verkopen van de PADI-opleiding met zeer korte duiken (max. 30 minuten) op een lager recreatief niveau.
Wij doken met nitrox en Duke wou ons uitdrukkelijk voordoen hoe je een nitros duikfles moest nameten. Hij had nochtans mijn Advanced Nitrox instructor CMAS kaart gezien. Ook wilden wij ons zuurstofpercentage nameten met onze eigen analyser.
Als 2 verschillende analysers dezelfde resultaten opleveren, kan je er namelijk van uitgaan dat het juist is.
Het is m.a.w. veel veiliger dan wanneer je meer maar een analyser gebruikt. Duke liet echter duidelijk blijken dat hij het niet leuk vond dat we ook onze eigen apparatuur gebruikten.
Daarnaast had Paul, de Padi-duiker uit Engeland, ook om nitrox gevraagd. Hij had evenwel geen eigen nitrox analyser bij omdat dit op zijn reizen steeds door de duikschool ter beschikking werd gesteld.
Hierop had onze duikleider Duke echter ook heel wat commentaar geuit want een nitrox - duiker heeft toch altijd zelf zijn analyser bij!
Duke heeft zich bitter weinig (eigenlijk niets) van onze groep aangetrokken. Zo hebben we telkens zelf alle info over de duikplaatsen (beschrijving, vissen, begroeiing, interessante locaties, ...)
in de aanwezige boeken opgezocht zodat we dit konden uitvoeren en na de duik dit in onze duikboekjes konden inschrijven.
Ook onze snorkelaarsters werden grotendeels aan hun lot overgelaten: ondanks de stroming, moesten ze zonder beveiligingslijn in zee springen, werden ze door het boordpersoneel niet opgevolgd
en moesten ze op eigen kracht terug naar het schip palmen omdat er niet werd gereageerd op hun signaal om hen terug te komen oppikken.
Omwille van de onprofessionele briefings (volgens CMAS-normen zelfs geen 2-sterduiker waardig), bovenstaande anekdotes, zijn arrogante houding en manier van communiceren, het creeren van een zeker onveiligheidsgevoel, enz.
konden we enkel concluderen dat onze duikleider en PADI- instructeur Duke B. Vince zijn titel en functie niet waardig was.
We hebben nadien ons ongenoegen laten blijken bij de organiserende duikschool en we hebben ondertussen ook vernomen dat Duke niet langer op de M.V. Nautica werkt!
Op volgende plaatsen zijn we gaan duiken, scuba diving:
Anitas reef - Similan eilanden
Zandbodem met eels, blue spotted stingray, hier en daar rotsblokken met verschillende koraalsoorten op. Hierop zaten verschillende grote murenen, glasvissen, snappers, Juv, butterflyfishes, scorpionfishes, lizardfishes, soldiersfishes, lionfishes, school yellowback fusiliers fishes, moorish idol, madagascar butterflyfish,damselfishes malabar grouper, gaint clam, formosa staghorn coral, veersterren en blue sea star.
East of eden - Similan eilanden
Grote sweetlips, seabrasems, anemoon fishes, veel koraalwaaiers, blauwe zakpijpjes, emperor angelfish, yellowfin goatfish, angelfishes, royal angelfish, moorish idol, madagascar butterflyfish, damselfishes, gobies, powder blue surgeonfishes, yellowtail triggerfish, zigzag oyster, gaint fan coral, knotted fan coral, spiral black coral, table coral, veersterren en zeer grote zeekomkommers.
Rocky point - Similan eilanden
Masked porcupinefish, common porcupinefish, grouper, varicose wrat slug, gaint clam, zigzag oyster, thorny oyster, table coral, lobed pore coral, leafy crater coral, veersterren en zeer grote zeekomkommers.
Donald Duck bay - Similan eilanden
Unicornfish, whitespotted boxfish, blackspotted pufferfish, masked porcupinefish, banded boxer shrimp, malabar grouper, table coral, veersterren, zeer grote zeekomkommers en blue crown sea star.
Zaterdag 6 maart 2010
Beacon reef Wreck Atlantis X - Similan eilanden
Rareung Chon wreck ofwel Atlantis X is een klein houten wrak waarvan de schroef op 30 meter en het steven op 15 meter ligt. Helaas is er weinig vis te zien. De boot is in 2002 gezonken wegens het slechte weer en een defecte bilge pomp. Alle opvarenden werden gered door vissersboten die in de omgeving lagen.
Koh Bon Ridge Bay
Veel stroming met wat plankton, maar het zicht was redelijk goed: leopard shark die vanuit de diepte naar boven kwam en even snel weer was verdwenen, een schildpad, trevallies, lionfishes, zacht koraal en anemonefish.
Opmerkelijk waren de watertemperatuurverschillen en verticale barrières ervan.
Je kon op bepaalde plaatsen je hand in een koude muur van water steken. Op deze plaatsen waar de koude en warme stromingen botsten, had je werkelijk een wazig zicht; iets wat op land bij zeer warme dagen ook kan voorkomen.
Koh Bon Bay Ridge
Wanneer we net in het water sprongen, kwamen twee grote manta's op ons af. Ik was als eerste die even onderkeek en heb de anderen direct verwittigd.
Sommigen reageerden onmiddellijk en hebben er nog een gezien. Anderen waren helaas te laat en hebben zich nadien tevreden moeten stellen met het uitgebreide foto- en filmmateriaal.
Nadien hebben we op 12 meter diepte ongeveer 30 minuten aan een rots gehangen in de hoop de manta's nog eens terug te zien, maar dat was helaas vergeefse moeite.
Zondag 7 maart 2010
Richelieu Rock
Richelieu Rock is een rotsformatie waarvan het topje bij laagwater zichtbaar is. Bij hoogwater verdwijnt dit topje helemaal onder de zeelijn. Je kan er zonder problemen 30 à 35 meter diep duiken.
Opgelet: het stroomt hier gemiddeld tot zeer hard. Met in het achterhoofd de gedachte dat je op sommige plaatsen iets dieper zal moeten duiken om je tegen de stroming te beschutten, is hier toch een incident gebeurd.
Ik kon namelijk niet klaren en deed naar de anderen het teken dat ik mijn duik ging afbreken. Ik kwam binnen de 3 minuten terug boven water, maar onze boot was blijkbaar al naar de andere kant van het rif vertrokken i.p.v. mee op drift van de stroming te gaan zoals afgesproken.
Gezien de zeer sterke stroming was het voor mij onmogelijk om op eigen krachten terug naar de boot te palmen en kon ik enkel een vertragingsmanoevre uitvoeren om te vermijden dat ik volledig afdreef.
Toen ik naar onze boot het teken deed dat ik in problemen verkeerde, werd er totaal niet gereageerd. Ook de andere boten die dichterbij lagen en die ik trachtte te bereiken, reageerden niet op mijn noodsignaal.
Op een bepaald moment ben ik beginnen roepen en met mijn zeer straffe flashlamp beginnen zwaaien naar een aankomende boot.
Uiteindelijk heeft die aankomende boot mij opgemerkt en hun zodiac naar mij gestuurd, die me heeft opgepikt en naar de eigen boot heeft gebracht. Uiteindelijk was ik op die korte tijd al meer dan 1 à 2 km afgedreven en zag je waar ze me hadden opgepikt totaal geen boten meer!
Ik heb geluk gehad. Een uur later kwamen redelijke golven op. Daar ik in het begin van de duik naar boven was gekomen, zou het nog een uur hebben geduurd voor ze zouden hebben opgemerkt, dat ik vermist was.
Door de golven en het verre afdrijven zou een zoekactie praktisch onmogelijk zijn geweest.
Uit dit hele incident zijn volgende conclusies te trekken: Indien tijdens de briefing onvoldoende info gegeven wordt over de duikomstandigheden en hoe je moet duiken, moet je aan de duikleider met aandrang vragen om verdere details te geven over bv. de stroomrichtingen, algemene veiligheid, noodprocedures, de manier waarop duikers terug op de boot geraken, enz.
Gebruik ook steeds je eigen en goed onderhouden (kwaliteits)materiaal! De OSB die ze ons aan boord hadden meegegeven, bleek namelijk een klein fitje te bevatten waardoor de OSB niet continu rechtop in het water kon hangen en je steeds extra lucht moest bijblazen tot die uiteindelijk scheurde.
Als ze dan hun eigen briefing niet volgen ben je tijdens het duiken nog gezien (boot die zich verplaatste i.p.v. mee op drift te gaan zoals afgesproken).
Bij de tweede duik van de dag hebben we volgende zaken gezien: 3 blacksaddle groupers die op de grond aan het rusten waren, coral groupers, sepia of cuttle fish die aan het eten was, harlequin shrimps, pipefish, anemonefish, zeer grote scholen snappers en zacht koraal.
De walvishaai hebben we hier helaas niet gezien. De manier hoe er kon worden gedoken leende zich daar niet echt toe. Maar daar hadden we geen inspraak in. De walvishaai is een dier dat dikwijls aan de oppervlakte zwemt. Daarbij komt de rugvin regelmatig boven water. Het is dus beter om hem eerst te spotten en de duikers op die plek te droppen zonder dat ze de rust van het dier verstoren. Als je de walvishaai op een andere manier tegenkomt, heb je zeer veel geluk gehad!
Bijkomend op deze locatie was tevens het probleem dat er slechts 10 meter zicht was (en dieper gelegen nog veel minder).
Rond de middag werd de zee nog onstuimiger met overal witte koppen, opvliegend schuim en redelijke golfslag. Voor onze 3e duik werd dan ook de wijze beslissing genomen om die in een meer beschutte omgeving te gaan doen. We zijn dus terug naar Koh Bon Bay Ridge gevaren in de hoop daar opnieuw manta's te zien. Hier konden onze snorkelaars ook terug veilig het water in want op Richelieu Rock was snorkelen onmogelijk wegens de sterke stroming en grote diepte.
Koh Bon Ridge Bay
De lange terugvaart naar Koh Bon Ridge Bay om te gaan duiken bleek een juiste beslissing te zijn want we hebben er 5 manta's gezien!
Maandag 8 maart 2010
Boonsung Wreck
Slechte zichtbaarheid door de zeer zachte zandbodem en het vele plankton dat er aanwezig was.
Als er veel duikers op deze locatie in het water zitten, zal het zicht waarschijnlijk nog verslechteren door het oppalmen van het zand en stof. Is eigenlijk niet echt de moeite om op te duiken.
Er waren wel veel scholen vis aanwezig.
Het wrak is 20 jaar geleden gezonken en door de tsunami in een zestal stukken gebroken, die verspreid op de bodem liggen.
Het wrak was oorspronkelijk 30 meter lang en 10 meter breed. Door de openingen tussen de verschillende wrakstukken kan de stroming van richting veranderen. Dit zowel op als rond het wrak.
Na deze laatste duik zet de boot terug koers naar het vastenland. Om 13:00 arriveren we in de haven en keren we per minibusje terug naar Kata Palm Resort & Spa. Daar aangekomen duiken we vrijwel meteen in het verfrissende zwembad.
Dinsdag 9 maart 2010
's Morgens passeren we nog even langs de duikschool voor een briefing over onze ervaringen tijdens de afgelopen duikexcursie. Nadien hebben we volop genoten van een luie dag aan ons hotelzwembad.
Woensdag 10 maart 2010
We worden om 07:15 aan het hotel opgepikt voor een daguitstap naar het nationaal park van Khao
Sok. Tijdens de rit maken we kennis met onze gids Bert (of Bird?) die ons al wat achtergrondinformatie geeft en vertelt dat hij vroeger een Boeddhistische monnik is geweest, die na 10 jaar de lokroep van de buitenwereld niet meer kon weerstaan.
Hij had ook gezien dat een persoon uit onze groep mankte (door een kwetsuur opgelopen tijdens de duikcruise).
Hij haalde meteen zijn flesje tijgerbalsem boven en begon spontaan de opgezwollen en blauw uitslaande voet te masseren en te draineren. Het effect van zijn helende handen was vrijwel meteen zichtbaar.
Na een rit van ca 2 uur komen we in Khao Sok aan. In de voormiddag staat een olifantenrit door het regenwoud op het programma. Het duurt echter nog een half uurtje voor wij aan de beurt zijn.
Onze gids maakt van de gelegenheid gebruik om de pijnlijke voet voor een 2e maal onder handen te nemen, nadien is de rest van het gezelschap aan de beurt en worden we allemaal getrakteerd op een hoofd-, nek-, schouder- en rugmassage.
Het voelt niet altijd even lekker aan, maar Bert weet precies waar onze zenuwbanen en wervels gekneld zitten en wrijft ze met veel enthousiasme los. Op het einde van de massage worden onze nek en onze oren "gekraakt". Een unieke ervaring.
Nadien is het tijd om de olifanten te bestijgen. We worden per 2 in zeteltje bovenop de olifant geplaatst en daarna trekken we al sjokkelend het groene woud in. Je wordt redelijk heen en weer geschud want we trekken over een vrij hobbelig parcours.
Degenen die willen, mogen ook in de nek van de olifant gaan zitten. Halverwege de rit wordt er een halte ingelast en krijgen de dieren een verfrissende douche van hun verzorgers.
Wij kunnen ondertussen even de benen strekken en een korte wandeling naar aan watervalletje maken waar je ook kan zwemmen.
Nadien keren we per olifant terug naar het vertrekpunt, geven we de dieren wat bananen te eten en zetten we koers naar onze volgende bestemming. Onderweg stoppen we even om bij een gastgezin te genieten van een eenvoudige, maar overheerlijke Thaise maaltijd.
Het tweede onderdeel van onze excursie is een kanotochtje van zo'n 8 kilometer op de Sok rivier. Gelukkig krijgen we hierbij de hulp van een ervaren kanoër en hoeven wij niets anders te doen dan te relaxen en met open mond van de natuurpracht te genieten.
Helaas zitten we hier in een stukje tropisch regenwoud en worden we gedurende 10 minuten getrakteerd op een hevige regenbui.
Het geeft natuurlijk wel een apart tintje aan de hele trip. Na de kanotocht kruipen we met een natte broek terug in ons minibusje en rond 19:00 arriveren we terug aan het hotel.
Donderdag 11 maart 2010
Vandaag staan er opnieuw 3 duiken op het programma. De duiklocaties liggen midden in de Andaman Zee tussen Phuket en de Phi-Phi eilanden en zijn bereikbaar na een boottochtje van 2 uur.
Het water is er 29°C met een zichtbaarheid van 20 à 25 meter en een lichte stroming. Deze dag duiktrip is een echte aanrader!
Op volgende plaatsen zijn we gaan duiken, scuba diving:
Koh Doc Mai
Is een zeer mooie drop-off om te duiken met maximum 33 meter diepte (als je de schuine zandbodem meepakt). Op het einde krijg je meer een plateau-achtige plaats met blokken.
We hebben zeer veel mooie kleuren en onderwaterleven gezien: bamboo shark, leopard shark, verschillende spookfluitvissen en zeepaardjes, frogfish en veel koraal.
Anemoon reef
Ook hier prachtige kleuren en zeer veel vissen: nurse shark, leopard shark, zeepaardjes, talrijke anemonen met verschillende soorten anemoonvisjes, koraal, enz.
Shark point
Wederom veel koraal, mooie kleuren en divers onderwaterleven.
Vrijdag 12 maart 2010
Vandaag maken we een uitstap naar het wereldberoemde "James Bond eiland" (werd als locatie gebruikt in "Man with the golden gun").
We worden om 07:30 met het minibusje opgehaald en worden afgezet aan de haven van Pang Gna. Daar stappen we op een grote boot en bereiken we na een uurtje varen een eerste stopplaats waar we overstappen in een kano.
We varen eerst door een aardedonkere grot met vleermuizen en aan het einde van de grot moeten we volledig horizontaal in het bootje gaan liggen om door een piepkleine opening te kunnen varen.
Achter de rotsen schuilt dan een wondermooie lagune waar een apenkolonie zijn thuisbasis heeft. De bananen die van boord werden meegebracht, worden door de beestjes met veel smaak verorberd.
We dobberen wat rond op het binnenwater, verkennen alle hoeken en spleten en keren dan door de grot terug naar de grote boot.
Daarna varen we door naar een volgende rotspartij. We settelen ons weer in de kano en krijgen na een tijdje peddelen het James Bond-eiland in ons vizier.
Het is een steile rots met wat begroeiing die torenhoog uit het water steekt en een prachtig zicht oplevert.
Na het middagmaal op de boot, vertrekken we per longtailboot naar een eiland waar een islamitische vissersgemeenschap, ver van de bewoonde wereld, in paalhuizen boven het water woont. Jammer genoeg heeft ook hier de commercie toegeslagen en kom je het ene na het andere prulariawinkeltje tegen.
Op de terugweg wordt er nog een half uurtje in een baai halt gehouden, zodat degenen die willen nog van een frisse duik kunnen genieten. Nadien wordt er koers naar het vasteland gezet en komen we omstreeks 17.00 in het hotel aan.
Zaterdag 13 maart 2010
Onze laatste duikdag vindt plaats in de omgeving van de Phi Phi eilanden. Aangezien de afstand te ver is (3 uur varen per traject) kunnen we hier maar 2 duiken doen.
Het water is 30°C, de zichtbaarheid slechts 10 à 15 meter en er is praktisch geen stroming. De zichtbaarheid is op deze duikplaatsen zeer onvoorspelbaar. Het kan de ene dag prachtig zicht zijn en de andere dag eerder beperkt.
Wat ze in Thailand echter beperkt zicht noemen is voor Belgische duikers nog steeds zeer goed zicht als je het vergelijkt met de Oosterschelde of de Noordzee. Tijdens het heenvaren was de zee redelijk hevig, maar in het terugvaren hebben we bijna geen deining gehad.
Door het feit dat onze duiklocatie iets verder verwijderd was van het toeristische en paradijselijke Phi Phi, was het hier helaas onmogelijk om te snorkelen.
Op volgende plaatsen zijn we gaan duiken, scuba diving:
Koh Bida Nok - Phi-Phi Island
Moorish bannerfish, butterfly fishes, trompetvissen, jacks en mooie drop-off-achtige toestand.
Koh Bidanai - Phi-Phi Island
Verschillende bidsprinkhaan kreeften, trompetvissen, jacks, geweikoraal, rotsblokken en zandbodem.
Daar we eigenlijk op zoek waren naar haaien, hebben we meer de zandbodem gevolgd i.p.v. de begroeide kant. Tot onze grote spijt hebben we helaas geen slapende leopard sharks of nurse sharks gevonden.
Deze plaats staat daarvoor nochtans gekend.
Maar naast de gebruikelijke kennis van de dieren hun habitat en gewoonten, heb je uiteraard ook steeds een beetje geluk nodig!
Zondag 14 maart 2010
Onze laatste dag in Thailand - Phuket is een echte een luilekkerdag: genieten van de laatste zonnestralen, zwemmen, luieren, lezen, keuvelen, happy hour, enz.
Maandag 15 maart 2010
Om 12.15 stijgen we op richting Brussel; de vluchttijd bedraagt bijna 13 uur. XL Airways France hecht ook deze terugvlucht weinig waarde aan zijn service
want we hebben 7 maal op het belletje geduwd zonder dat er iemand van het personeel naar ons toe komt.
Als we dan een toevallig passerende steward hierop wijzen, moeten we nog aandringen om een drankje te krijgen.
Uiteindelijk hebben we dan besloten om zelf een aantal flessen water en cola uit de drankkar te gaan halen om te vermijden dat we tijdens de lange vlucht zouden dehydrateren.
XL Airways France never again! We landen om 19.20 plaatselijke tijd in Belgium. Onze reis zit erop en de volgende dag gaan we met nieuwe energie aan het werk.
Onze Nederlandstalige contact- en adviespersoon Steven is een eerlijke, zeer behulpzame, correcte en toffe gast. Communicatie met hem verloopt zeer vriendelijk, snel en vlot. Hij heeft ons de eerste vluchtdag zeer goed geholpen
met alle rompslomp omtrent de vertraging van ons vliegtuig, het gereserveerde transport en hotel dat moest herbevestigd worden.
Ook heeft hij na de duikcruise onze klachten over de duikleider Duke B. Vince ernstig genomen en doorgegeven aan de overkoepelende organisatie.
Blijkbaar met gunstig gevolg want Duke is niet langer werkzaam op de Nautica M.V!
Hotel in Thailand - Phuket:
Kata Palm Resort en Spa
60 Kata Road, Muang,
Phuket 83100
Website: www.r24.org/phuket-scuba.com/phuket/katapalm/&cur=THB
Hyperbare centra in Thailand:
Website: http://www.sssnetwork.com/pages/thailandhome.html
SSS NETWORK / Phuket
Hyperbaric Services of Thailand
44/1 Moo 5, Chalermprakiat Ror 9 Vichit
Muang, Phuket 83000
Thailand
Phone: +66 (0)76 209 347
Fax: +66 (0)76 612 660
Please Note: Normal Clinic Hours are Monday to Friday 9:00 AM to 6:00 PM, Saturday 9:00 AM to 12:00 PM, THA, (+07 GMT)24 Hour Emergency Phuket Mobile Number: +66 (0)81 081 9000
Boeken met zeer uitgebreide uitleg over de duikplaatsen met duikmappen en omschrijving van Thailand Andaman Sea:
West Andaman sea, Similan, Richelieu Rock, e.a.
Website: www.pocketdivesite.com
Email: pocketdivesite@gmail.com
ISBN 974-94905-6-8
US$ 24,99
South Andaman, Phi-Phi national park, e.a.
Website: www.pocketdivesite.com
Email: pocketdivesite@gmail.com
ISBN 974-94171-5-1
US$ 24,99
